London Calling: notities uit een gekkenhuis

‘Blue shoes and happiness’. De naam van het hoofdstuk dat ik in de trein meelas in een boek van een eveneens staande medepassagier kwam me vaag bekend voor. Opeens wist ik het: ik had het gisteren ook gelezen, in hetzelfde boek, van dezelfde passagier op hetzelfde balkon van dezelfde overvalle 7.48 service to London Bridge. En weer stapte hij uit in New Cross Gate, uit de deur die precies halt had gehouden bij de trap. In Watching the English schrijft Kate Fox over forensen die elkaar elke dag zien, of liever niet willen zien. Zelden maken ze een praatje omdat zulks de verplichting zou meebrengen om de volgende keer weer een praatje te maken. En dat jarenlang. Weer vanaf Cannon Street via allerhande Allies, steegjes, naar kantoor gelopen. Langs oude pubs, ‘waterholes’. Gewoon gewerkt vandaag dus, want de Britten doen niet aan Hemelvaart. The Sun had vandaag een prachtig bericht over een corrupte beslismedewerker van de IND die zelf ook illegaal immigrant was. Never a dull day. Op pagina drie vandaag twee blote dames, die commentaar gaven op het bizarre bericht dat Boedicea (de Britse verzetsheldin tijdens de Romeinse bezetting) waarschijnlijk begraven ligt onder een McDonalds in ene buitenwijk van Birmingham. Aan dit vreselijke lot wijdde The Sun een hoofdcommentaar onder de kop Burger Queen. Kijk, op zo’n manier begint een dag mooi, en dan tijdens de lunch ook nog The Daily Telegraph. Je vraagt je wel eens af, waar hebben we het allemaal aan verdiend, zou Reve zeggen. Het werk begint met de dag leuker te worden en misschien ligt er wel een toekomst voor me in de IT. Het kantoorleven bevalt me uitstekend. Beetje werken, beetje surfen, beetje eten, beetje babbelen, en om de twee uur naar buiten voor een fag. En veel thee drinken. Bij een gemeente elders in het land hebben ze de theedame trouwens afgeschaft omdat het rondbrengen van thee een gevaar voor de volksgezondheid vormt. Om zes uur weer naar Cannon Street gelopen en even in het zonnetje gezeten naast het beeld van Paul Julius Reuter, achter de beurs en voor de pub Corney & Barrow. Op Londen Bridge weer verenigd met Jaya, die weer van alles had meegemaakt. Er waren enkele ministers uit China op het ministerie van Financien, voor een ontmoeting met de staatssecretaris voor handel. Communicatie had zitten slapen en er was geen enkele fotograaf aanwezig, zodat Jaya erheen werd gestuurd met een fototoestel. De bewindslieden keken op toen Jaya riep of ze even wilden kijken en lachen. Dat deden ze. Jaya als fotograaf en Patrick als IT-boy, wie had dat durven denken!

In de avond cricket gekeken en wat journalistiek werk verricht.

Ik sluit de dag af met een mooie brief uit de krant van vandaag:

Sir – Cats and politicians have much in common. By the time the mess is discovered, they have long left the scene.

Norman Simpson, Caunsall, Worcs