Gearchiveerd onder: Geen categorie
De oplettende lezer heeft mogelijk de indruk gekregen dat ik New Labour geen warm hart toedraag, maar laat ik eens een positieve noot laten horen: de huisartsenpraktijk in de buurt werkt, ja functioneert. Nou ja, in de buurt. Ongeveer 25 minuten lopen, of tien minuten fietsen naar de nabijgelegen buurt Perry Vale. Daar delen geloof ik zes huisartsen een nieuwe gebouw, met een rekje voor de fiets. Maar vanwaar het bezoek aan de huisarts? Heb ik niets beters te doen? Zaterdagavond was het gehoor in mijn linkeroor, het oor dat dankzij U2 in 1992 voorgoed de vernieling was geholpen, weggevallen. Ik hoorde niets, behalve een enorm geruis. Ik had dit eerder gehad, en het laten uitspuiten van het oor deed wonderen. Vandaar dat ik tussen de hypochonders van Perry Vale en omgeving plaats moest nemen, na me eerst te hebben geregistreerd. Dat ging niet vanzelf. Op het formulier schreef ik dat ik in de loop van 2003 in Londen was komen aanwaaien. Ontsteltenis bij de receptioniste: u bent drie jaar niet bij de huisarts geweest?? De vraag naar mijn etnische afkomst had ik overgeslagen, maar moest deze toch nog invullen, maande de dame me. De vraag ‘rookt u’ wist ik niet goed te beantwoorden. Er was immers geen vakje ‘soms’. Enfin, na wat strubbelingen nam ik in de wachtkamer plaats, met de krant. Ik hoopte dat dit genoeg leesstof was. Mooie in memoriam over de Daily Express-journalist Brian Vine die goed leefde..En declareerde.
The story goes that Vine’s stint in New York came to a premature end when the Express’s proprietor, Lord Matthews, read a profile of Vine in the New Yorker which referred to his “estate” on Shelter Island, his racehorses and his yacht. “Blimey!” Matthews is said to have exclaimed, “He’s richer than me. Bring him back at once!”
Na een klein half uur verscheen op het electronische bord dat ik in kamer 4 werd verwacht bij dokter Emma (op het bord werden de titels van de patienten keurig aangeven, voor mij was een ‘rev’ aan de beurt, een dominee – wat zou er bij een imman staan?) die inderdaad zag dat mijn oren aan een spoelbeurt toewaren. Uiteraard kon dat pas vrijdag. Ik moest eerst elke avond olijfolie in mijn linkeroor druppelen. Wordt dus vervolgd.
Thuis lag er post, onder meer van de Britse belastingen. Ik had een nieuwe National Insurance-kaart aangevraagd. De enveloppe bevatte een bevestiging van dit verzoek maar van het bijgesloten antwoordformulier geen spoor. Toch maar even gebeld, ook om door te geven dat ik geen Vanijzendoorn heette maar Van IJzendoorn. De bekendheid van van Nistelrooy bleek weer eens handig om het principe van de ‘van’ toe te lichten. Gewerkt aan een stukje over de Euroscepsis in Engeland en een poging ondernomen om een reis naar Rome te boeken, voor volgende week.
Buiten was er ondertussen een stukje straattheater. De vreemde bewoners in het pand tegenover ons, bleken krakers te zijn, die door de eigenaar vandaag op straat werden gezet. Politie erbij, discussies, een timmerman en pogingen tot herovering.
Geef een reactie so far
Een reactie plaatsen
