London Calling: notities uit een gekkenhuis

Vroeg op om stukjes te schrijven voor de VPRO Gids en eFinancialCareers. En om een gesprek voor te bereiden dat ik in de middag zou hebben bij Broadcasting Dataservices, voor een creatieve functie. Het bedrijf is (Meer…)

Lente! Buiten zon, 21 graden. Poes in de war. Ze lag in de schaduw! Tijdens het ontbijt The Spectator gelezen en getroffen door een anecdote die iets zegt over het niveau op Downing Street 10. Leo Blair had zijn zoon Tony ooit (Meer…)

Laat wakker. Geschreven vandaag, het trappenhuis geveegd, gasfornuis schoongemaakt en fijne paneer gegeten, Indiase kaas. Plus kikkererwten in een hete saus. Chandran en Shanti waren een dag weg! In de avond, voor een artikel, gesproken met een 21-jarige jongen die voor (Meer…)

Zelfs dat kunnen ze niet. Jaya’s bloed moest worden geprikt en de jonge verpleegster moest drie keer prikken om een buisje te weinig te vullen. “Je lichaam geeft geen bloed vandaag, misschien is het te koud buiten,” concludeerde ze. Of je prikt verkeerd, hadden we moeten zeggen. (Meer…)

Vrijwel dagelijks krijg ik commentaar op mijn dagboek, iets waar ik blij mee ben. Voel me soms een beetje schuldig dat ik zoveel mensen lastig val, maar de gedachte dat de delete-knop nooit ver weg is, lucht op. Maar gisteren kreeg ik wel een heel snelle reactie. Binnen een paar (Meer…)

Voor mij zit het wakker worden dezer dagen vol verrassingen: dichte neus, keelpijn of pijn met slikken? Vandaag het tweede. Dus lekker blijven liggen. Arme Jaya moest weer naar kantoor. Buiten regen, regen en meer (Meer…)

Donderdag 29 december 2005

Ondanks de sneeuw en het late uur van de dag, bereikte EasyJet vlucht 5112 op tijd Gatwick. Het venijn zat hem echter in de staart, of beter: liep over de landingsbaan. Tijdens het rijden
naar de aankomstpoort, hield het toestel opeens stil, waarna de gezagvoerder mededeelde dat hij tijdens het landen een vos had geraakt. Naast me vertelde een Japanse KLM-stewardess (vliegt in haar vrije tijd EasyJet, net als de zwanen uit het reclamefilmpje van
de oranje stuntvliegers) dat ze zoiets nog nooit had meegemaakt. Ik voelde me meteen weer thuis, in het Verenigd Koninkrijk. Hier worden geen mussen of duiven geraakt, maar vossen. De vertraging viel mee, en de laatste trein naar Forest Hill konden we net halen,
want die was wegens ‘icy conditions’ ook vertraagd.

Vrijdag 30 december 2005

Poes is bijzonder blij. Ze heeft ons de halve nacht wakkergehouden met haar luide geknor. Overdag vraagt ze vervolgens volop aandacht. Ze doet me vaak denken uit een marmot uit de Weekendshow van Fred Oster. Soms komt ze je miauwend halen. Er zijn doorgaans vier
mogelijke verzoeken, die allemaal betrekking hebben tot de grote fascinatie van elk poezendier: de deur. Bij Poes betekent de keukendeur ‘meer eten’, badkamerdeur ‘kattenbak verschonen’, slaapkamerdeur ’slapen’ en buitendeur ‘frisse neus halen’. Laatstgenoemde optie kwam vandaag niet in aanmerking vanwege aanhoudend hondenweer. Binnen is het overigens ook nat. De wasmachine is stuk. Na een flinke krachtinspanning, aangemoedigd door Jaya, om het bakbeest van de plaats te halen, bleek er van onder water uit te komen. Geen idee wat dat betekent. Waarschijnlijk lekt er iets.  Vanavond is er niets op de televisie, geen Have I Got News For
You en geen Newsnight. Zware tijden, zeker nu we digitale televisie hebben. Onder het aanbod bevindt zich immers een zender die zich heeft gespecialiseerd heeft in Friends. Elke avond, urenlang. Zodra de  gelende tune begint, vlucht ik naar de kamer om te werken. Zoals nu.

Zaterdag 31 december 2005

Jaya besloot deze milde, sneeuwvrije zaterdagmiddag door te brengen in de winkels, zonder mij. Ik ben geen goede shopper, zo bleek onlangs eens te meer in
Amsterdam. We zijn toen een middag lang op pad
geweest, van schoenenwinkel naar kledingzaak, van C&A
naar V&D. Wat een misere! Het voordeel van
schoenenwinkels is tenminste nog dat ze er bankjes
hebben staan, waar het verveelde mannenvolk kan
zitten. Had Het Parool daar ooit geen fraaie
fotoreportage over? Afgezien van een uitstapje naar de
kiosk, bracht ik de dag binnen door, waar ik onder
meer een stukje voor De Groene schreef over pinguins,
Europese politiek en Schotse militairen. Ik permitteer
mezelf hier een stukje reclame: de nieuwste Groene
‘Tegen de Vergetelheid’ is een juweeltje, en de
stukken zijn ook nog morgen waar (om een uitspraak van
Bas van Putten te gebruiken). Ligt in de winkel tegen
gereduceerde prijs! In de vooravond lang in de keuken
gestaan, waar ik onder meer meehielp met de wortelcake
(recept op verzoek verkrijgbaar). Jaya en ik kibbelen
veel in de keuken, maar nooit ernstig. Van Oud & Nieuw
is hier minder te merken dan in Nederland. Geen
oudejaarsconference, amper spontaan vuurwerk, maar wel een halve avond Amerikaanse krimi’s (nog altijd beter dan Friends). CSI New York, CSI LA, CSI Chicago, CSI Waco, maar helaas geen CSI Baker Street, ofwel Sherlock Holmes. Rond middernacht wel twee goede films achter elkaar: The Doors en 24 Hour Party People. Dat wordt een lange zit, met Gluhwein, wortelcake (onder voorbehoud) en een spinnende poes.

Zondag 1 januari 2006

De eerste dag van Het Jaar des Heeren 2006 stond in
het teken van de wasmachine. We besloten er met zijn
drieen naar te kijken, Jaya, neef Chandran en ik. Nou
ja, ik keek vooral, en zorgde voor de broodjes en een
dweil. Na een uur ploeteren ontdekten we, ontdekte
Chandran, het defect: er was een schroefje losgeraakt
onder de wastrommel. Het ene deel van de schroef lag
op het rottende hout onder de machine en het andere
deel zal verborgen in de machine zelf. Deze ontdekking
mag voor een deel op het conto van Paul Disco,
uitgever van De Groene Amsterdammer, worden
geschreven. Bij de kerstborrel had iedere aanwezige
een prachtig, hypermodern leeslampje van hem gekregen.
Deze gadget deed op deze middag dienst als zaklamp. We
zaten verlegen om een soortgelijke schroef en
uiteindelijk vond Jaya er eentje in achterbleven
onderdeel van mijn fietsslot, het deel waarmee je een
slot aan je frame kunt hangen (dat staat echter even
suf als een schooltas op een bagagedrager, en ik had
het dus in een mandje gelegd van nutteloze voorwerpen
die ooit nog van pas kunnen komen, en warempel). We
deden een beetje denken aan de improviserende helden
van The A-Team, waarbij Chandran Hannibal was, Jaya
Templeton Peck en ondergetekende Murdoch. Na drie uur
draaide de wasmachine weer, maar al snel werden we een
illusie armer: en liep nog steeds een beetje water uit
en het apparaat maakte een enorm lawaai. Omdat het
inhuren van een monteur honderden ponden gaat kosten,
laten we de landlady een nieuwe aanschaffen. Obsceen
natuurlijk, zeker met oog op het milieu. In de avond
gele noodles gegeten met Brusselse spruiten (die waren
over van de Kerst) en straks naar de film Chicago
kijken. In de zondagskranten niets bijzonders, op dit
bericht na in The Sunday Telegraph: “Sir Winston
Churchill, Britain’s wartime Prime Minister, planned
to execute Adolf Hitler in the electric chair if the
Nazi leader fell into Allied hands.”
Maandag 2 januari 2006

Bank Holiday, dus een officiele vrije dag. In de
middag een bezoek aan de tentoonstelling ‘Living in
Hell’ van de kunstenaar Tom Hunter in de National
Gallery (tot 12/3, gratis). Op basis van klassieke
schilderijen van onder meer Vermeer, Velazquez en
Manet heeft hij foto’s gemaakt/ge-ensceneerd van
ellende in Hackney, een achterbuurt in Oost-Londen.
Hij legt een mooi verband tussen krakers en Vermeer.
Ik ga erover schrijven voor De Groene. Daarna weer
gewinkeld. Gelukkig niet op Oxford Street, maar op het
rustige, noordelijke deel van Tottenham Court Road.
Aardige dingen gezien, zoals een kerstboom die geheel
uit witte electriciteitsdraden bestond. Je moet erop
komen. Slechts een kledingzaak gezien: Next. Het
personeel was daar hip gekleed; de dame van de
schoenenafdeling had er zelfs geen problemen mee dat
aanwezigen de helft van haar billen kon bewonderen
terwijl ze de schoenen aan het ordenen was. Voor wie
naar Londen gaat, moet overigens zeker een bezoek
brengen aan het metrostation Goodge Street (Northern
Line). Een op zichzelf staand gebouw met vervallen
woningen on top. Zou niet misstaan in New York. Het
komt trouwens voor in de roman Searchlights and
Nightingales van Robert Lynd (“I doubt whether Goodge
Street has ever cheered in the course of its
history.”) Thuis Indiaas-Japans gegeten en gekeken
naar een documentaire over de bouw van de Petronas
Towers in Maleisie. Trotse Jaya en Chandran, vooral op
het feit dat er geen Malay (Moslim) in voorkwam. Het
bouwen was een zaak van Amerikanen, Chinezen,
Japanners, Indiers, Argentijnen, Britten, Indonesiers
en Koreanen. Om de torens zo snel mogelijk neer te
zetten – binnen zes jaar – werden ze door twee
verschillende, concurrerende bedrijven gebouwd. Dat is
nog eens kapitalisme!

Dinsdag 3 januari 2006

De Engelsen zijn weer naar het werk en de donkerste tijd van het jaar is aangebroken, zo meldt een expert in ‘winter disorders’ in de ochtenkrant. De meest deprimerende dag is echter 23 januari, is uit onderzoek gebleken. Jaya en Chandran zijn dus ook weer op kantoor, ministerie van financien en de gemeente Lewisham resp. Omdat Shanti, Chandran’s zus, nog steeds op vakantie is in Maleisie, betekent een en ander dat ik het rijk weer alleen heb, samen met Poes dan. Reeds om kwart over acht bergafwaarts naar de Tesco-supermarkt in Catford gefietst, zo’n 3 mijl. Ik heb een hekel aan Tesco, maar de Maple & Pecan cruesli is er uitmuntend, evenals de schoensmeer en sojamelk (voor Engelse begrippen dan). Ik lees dat mijn locale MP, een saaie New Labour-bloke, een kamercommissie voorzit die de macht van supermarkten (voorname financiers van de
regeringspartij) gaat onderzoeken. Hij meldt dat de supermarktconsumenten goed waar voor hun geld krijgen. Ik heb hem meteen een pissige mail gestuurd waarin ik
de omstandigheden in de bio-industrie omschrijf, waar vetgemeste kippen en eenden niet kunnen lopen om op hun in de groei achtergebleven pootjes.  Jaya is opgegroeid op een kampong waar men eigen kippen had (en na een vrij leven consumeerde). In haar lunchpauze heeft Jaya bij The House of Fraser een afgeprijsde waterkoker gekocht. In de handleiding stond dat je het apparaat niet in de magnetron moet zetten. We zijn hier door imbecielen omringd. In de avond, na een Indiase maaltijd (met zelfgemaakt brood:
Puri) verder gewerkt aan weer boekenreview. Tot slot een gezellig bericht in de krant over een bejaard stel dat vier dagen in de rij heeft gestaan voor een strandhuisje. Nummer twee in de rij was een arme getrouwde man:

“Andy Rose, 43, a sales representative from Ringwood, secured the second long-term hut,
number 82, after joining the queue at 10am on New Year’s Eve. He said: “I started
queuing two days ago because the wife told me I had to.”

Woensdag 4 januari 2006

Om acht uur achter de computer met cruesli. Eerst binnengekomen post bekijken, dan de voorpagina van De Telegraaf en een potje schaken bij Yahoo. In de loop
van de ochtend naar de stad, via de Vietnamese cornershop waar ik de gas- en stroomvoorraad voor ons huis voor veertig ponden (2 weken) aanvulde, om mijn
debuut te maken als fotojournalist. Heb voor een blad
van Heineken een reportage gemaakt over de nieuwe
openingstijden van de pubs en was in Father Ted’s
beland, een Ierse pub in Kilburn (Noord-Londen), die
open is zolang er gasten zijn. Onder de regulars ook
een Nederlander, headhunter en darter Leo uit Zaandam.
Voor het blad maak ik ook de foto’s, onder meer van de
eigenaar, John (met bierbuik). Dat viel allemaaln nog
niet mee. Ik zag niets door de lens, terwijl de pub
redelijk verlicht was. Opeens viel de penny: ik had de
kleppen er niet afgehaald. Uiteindelijk kwam alles
goed. Op Kilburn High Road zag ik twee fascinerende
muurtekeningen: een oude Gauloise-reclame (nog niet
ontdekt door de antirokersmaffia) en een pracht van
een surreeel tafereel met grimmig kijkende kat (nog
niet ontdekt door hersenloze graffitispuiters). Ik
sluit de foto’s van de tekeningen bij, ter
illustratie. In de loop van de middag een experiment
uitgevoerd: een brief afleveren bij The House of
Commons. Dat bracht me na het aanspreken van de nodige
bobby’s in een zijstraatje van Whitehall waar mijn
brief door de scan ging. Machtig veilig en
professioneel allemaal. Het protest van de dag
tegenover 10 Downing Street werd verzorgd door een
Senegalees die in zijn eentje actievoert tegen de
Vrijmetselaars, welke even moordlustig zouden zijn als
Al-Queda. Ik hoop dat Tony of Cherie hem bijstaat, in
deze ongelijke strijd. Thuis verder gewerkt aan een
Groene-recensie en meegeholpen met de voorbereiding
van platte noodles. Nu naar bad.

Donderdag 5 januari 2006

De wekker in huize Van IJzendoorn/Thambusamy gaat
normaal gesproken om 6.30 af. Omdat ik de wekker
stiekem vijf minuten later had ingesteld, hoopte ik
iets te langer kunnen slapen. Echter, Poes maakte ons
om precies 6.30 wakker. Dieren zijn knappe wezens.
Pinguins weten precies hoe dik een ijslaag is (zie The
March of the Penguins) en olifanten weten wanneer er
een tsunami op komst is. Poes doet me altijd weer
denken aan Dr. Bibber. Telkens wanneer je haar
aanraakt, klinkt er heel hard Prrr. In de ochtend
zitten redigeren en rond het middaguur heuvelafwaarts
gegaan om een krant te kopen. Dat kan bij de
supermarkt, maar ik probeer zo vaak mogelijk solidair
te zijn met de kleine middenstand, die hier geheel in
handen is van de Jamaicanen en vooral Aziaten. Er zijn
geen Engelsen meer te vinden die langer dan acht uur
per dag achter hun toonbank willen staan. In
tegenstelling tot de algemene overtuiging op het
Vasteland, zijn de Britse werknemers overigens goed
beschermd. De vakbonden mogen dan wel niet zo sterk
meer zijn, de kantonrechters hebben hun taak
overgenomen. Werkgevers kijken wel uit om iemand te
ontslaan, ook al in de werknemer zo lui als Poes.
Jaya, een harde werker, ergert zich hier kapot aan, en
met recht. Dat alles terzijde. Normaal gesproken koop
ik The Daily Telegraph, de enige overgebleven
broadsheet. Fatsoenlijke krant met hoog Merry
England/Land of Hope and Glory/Rule Brittannia/God
Save the Queen/Green and Pleasant Land-gehalte, en de
redactie beleeft er zichtbaar plezier aan om bij elk
artikel een reden te verzinnen om een (vrouwelijk)
fotomodel te plaatsen (de twee jaar geleden bij een
bomaanslag gedode Britse consul in Istanboel beleefde
daar zoveel plezier aan dat zijn dochter twee dagen na
zijn dood een ingezonden brief stuurde naar de krant
met de klacht dat er geen deerne stond afgedrukt bij
de berichten over haar pa’s dood). In de middag
geschreven over de eerder vermelde tentoonstelling
over Hackney en in de avond Italiaans gekookt omdat
Jaya laat thuis zou komen wegens winkelverplichtingen
op Oxford Street. Ik had er een gesneden peper in
gedaan om aan de Aziatische behoefte aan scherpte
tegemoet te komen. Even later beet ik zonder na te
denken op mijn nagel en mijn tong staat nog steeds in
de brand. In de krant stond een fijn bericht over de
conservatieve politicus William Hague die afgelopen
mei als gastheer van het onovertroffen Have I Got News
For You fijne opmerkingen had over de Duitsers die
zich altijd zo thuis voelen in andermans land en over
de Franse surrender-monkeys. Een kamerlid van Labour
heeft zich daar nu over beklaagd omdat Hague inmiddels
schaduwminister van buitenlandse zaken is. Wat humor
betreft zijn linkse politici zeer Germaans, vond ook
deze lezer: Sir – You suggest that William Hague’s
quips on Have I Got News For You? will return to haunt
him, but why should they? If the Tories win the next
general election, most Britons will be pleased to have
a foreign secretary who a) has a sense of humour and
b) has no illusions about the French and the Germans.

Gerry Hanson, Iver Heath, Bucks
Vrijdag 6 januari 2006

In de ochtend naar Lewisham gefietst, tien minuten
heuvelafwaarts, en op de weg terug, met vijf kilo
tomaten, uien, banenen, knoflook, brood en melk op de
rug, een half uur bergopwaarts, waarvan het laatste
deel, o schaamte, te voet. Thuisgekomen via het net
gesolliciteerd voor een betrekking als proeflezer. Het
verdient niet onaardig en de werktijden 19.00 – 2.00
zijn niet gek voor een avondmens. Probleem is wel dat
Jaya en ik elkaar dan slechts in bed en in het
weekeinde zien. Vaste inkomsten helpt wel bij een
hypotheek. Vandaag een makelaar gebeld om een huis te
bezichtigen in Ladywell, dichtbij het zijfiliaal van
het gemeentehuis waar we zijn getrouwd. Het valt niet
meer om met een makelaar te praten, want ze zijn goed
in verkopen. Zodoende gaan we morgen niet alleen huis
bezichtigen, maar ook praten met een financieel
adviseur. Gratis, is beloofd. Waar is de adder tussen
het onkruid? In de middag zitten redigeren aan mijn
kunstrecensie, Poes vermaakt (snurk, knor, aai, prrr,
miauw, schrok, schrok, lik, snurk) en begonnen met het
lezen in een verhalenbundel van literair talent Toby
Litt. Jaya kwam iets later terug van kantoor wegens
een afscheidsborrel, waar ze meestal geheel
alcoholvrij blijft, dit in contrast met haar
collega’s. In de avond mijn lievelingsgerecht: Nasi
Lemak, simpele Maleise keuken (rijst gekookt in
kokosnootmelk, sambal, pinda’s, komkommer, gebakken
aardappelen met schil en een hard gekookt ei). In de
krant vandaag de interessante muzikale voorkeur van de
nieuwe Conservatieve leider, Dave Cameron: “…The
Smiths, Radiohead, Pulp, Blur – all that quite gloomy
music,” he said. “I’m a big Bob Dylan fan – there’s a
lot of Bob Dylan – but I’m not a Tom Waits fan. Dat is
beter dan Blair met zijn Cliff Richard. Probleem van
Cameron is dat ook hij in zee gaat met Sir Bob Geldof.
Daar ben ik bepaald geen fan van, van zijn muziek noch
van zijn politieke inzicht.
Zaterdag 7 januari 2006

Om 8.15 uur wakker gebeld door de bezorgers van de
nieuwe wasmachine. Ze zouden hem ook installeren, maar
toen ze zagen dat de waterleiding natter was dan
vochtig, hielden ze voor het gezien, uit voorzorg,
ofwel uit vrees voor schadeclaims. Meer dan in
Nederland zijn burgers hier bang voor elkaar. Er is
geen vertrouwen meer, en daarmee minder service. Aan
ons de taak, sorry, aan Chandran de taak om hem te
installeren, wat wonderwel lukte, na een uurtje of
drie.
Tijdens het proces heb ik de handleiding doorgenomen.
Deze was gesteld in tientallen talen, tot en met Fins,
Bulgaars en Maleisisch. Slechts een woord kon ik in
alle talen (behalve Vietnamees en de talen met andere
karakters) herkennen: symbool. Dat er geen Turkse,
Urdu of Punjabi vertaling was, verbaasde me omdat
vrijwel wasserettes hier in handen zijn van Turken en
Pakistani. Het kan er mee te maken hebben dat de
Zanussi, net als onze oude Indiset, gemaakt is in
Italië. Worden daar soms alles wasmachines gemaakt?
Wat er met de oude wasmachine gaat gebeuren is
onduidelijk. De luie bezorgers van Curry’s zouden hem
ophalen, maar toen ik het bedrijf belde voor een
concrete afspraak, zei men dit niet te doen, waarna ik
na enige woordenwisselingen zei dat ze naar de hel
konden lopen, en de verbinding verbrak. Jaya en
Chandran keken hun ogen uit. Zo kenden ze me niet.
Feit blijft dat er nu nog steeds twee wasmachines in
de keuken staan.
Als goede burgers moeten we nu de gemeente bellen om
hem op te halen, maar dat kost hier klauwen met geld,
en dat terwijl de gemeentebelasting al 1800 euro
bedraagt, geld dat gaat naar allerlei onzinnige
sociale inclusiviteitsprojecten. Een beter idee is om
hem gewoon op straat te zetten, waarna de gemeente hem
uiteindelijk ook zal ophalen. Wat er dan mee gaat
gebeuren. Sinds een of andere EU-milieurichtlijn die
een averechtse werking bleek te hebben, zijn er in
Engeland nogal wat wasmachinebergen.
Tussendoor snel naar de kiosk gegaan om The Daily
Express te kopen, een van de meer kwalitatieve
schandaalkranten. Vroeger was het een grote krant en
goed in koninklijk nieuws, zo was het de krant die de
Greet Hoffmans-affaire naar buiten bracht. Momenteel
waait de krant met alle politieke winden mee en
publiceert het dagelijks artikel over de ‘moord’ op
Diana. Het gaat slecht met de krant. Overigens stond
er wel een aardig artikel in over de nieuwe kalender
van de Universiteit van Birmingham. Daarop waren alle
feestdagen vermeld, tot de meest obscure
Moslimfeestdagen, behalve kerstmis. Een extreem
staaltje van politiekcorrectheid.
De reden dat ik deze krant kocht, was omdat er een dvd
bijzat van The Scarlet Pimpernel, een film met Jane
Seymour en Ian McKellen over de terreur van de Franse
revolutie, een film die we ’s avonds bekeken hebben.

  
In de middag naar een hypotheekadviseur
geweest en een huis wezen kijken, een schattig huis in Ladywell, de wijk waar we zijn getrouwd. Ik zou er zo willen wonen, maar Jaya had haar twijfels. De prijs is
laag (147.000 pond), maar dat komt omdat de pacht over reeds 81 jaar afloopt. De makelaar was een aardige jonge designer, Nick, die ooit een vriendin had uit
Voorburg woonde. Zo leer je nog eens wat.

 Zondag 8 januari 2006

De grauwste dag van het prille jaar. Motregen, grijs
en foggy. Typisch Londens winterweder waar Woody Allen
zo van houdt, zo melden de Britse dagbladen trots
(“Woody Allen says he loves London’s famously dreary
weather and its residents’ ever-expressive slang.”)
Van het voornemen om zondagochtend voortaan te gaan
joggen, is nog niets gekomen. De beweging van vandaag
bestond uit het buiten zetten van de wasmachine,
hetgeen met wat collateral damage (duim, schilderwerk,
tapijt) lukte.
Rond het middaguur alleen naar het centrum gereisd om
nog wat foto’s te nemen van pubs, voor het verhaal. Ik
maakte een tussenstop in mijn lievelingscafe, met de
wat kitscherige benaming ‘Boheme’, midden in Soho
gelegen. Je kunt er in de lederen banken wegzakken,
rustig een zondagskrant lezen (opening News of the
World: “Sex Secrets of Primrose Hill Set” – elders in
deze rijk geillustreerde krant “The next day Barry
(Smith) and Sadie (Frost) made love six times – in the
shower, in the pool, on the sunbed, twice on the
balcony and finally in bed. ‘I was exhausted,’
admitted Barry…”), cappucino met rietsuiker drinken
(2.08 pond) en de asbak wordt om het kwartier
verschoond door de serveersters.

Sadie Frost

Bij het posten van een brief ontdekte ik dat het
onderscheid tussen first en second class helaas is
komen te vervallen op de brievenbussen. Het heeft
plaatsgemaakt voor ‘franked’ en ’stamped’. Gelukkig
kun je in dit land nog wel zien in welke wijk een
brief gepost is, een vingerwijzing die in Nederland is
komen te vervallen. In Engeland is dit niet
onbelangrijk. De schrijver Evelyn Waugh maakte altijd
een wandeling naar een betere, hoger gelegen wijk om
zijn brief te posten.
Bij thuiskomst curry gegeten en gefrituurde
deegballetjes met vegetarisch vlees, koriander en nog
een ingredient dat ik alweer ben vergeten. Het
downloaden van de heden genomen foto’s zorgde voor een
teleurstelling. Ik bleek geen foto’s te hebben
genomen, maar video-opnamen te hebben gemaakt. Vandaag
een Friends-loze dag. Wel naar Celebrity Big Brother
gekeken, met een dierenpark met c-sterren (vrouwen die
met bekende voetballers naar bed zijn geweest, de
corrupte politicus Galloway, een paar travestieten en
een Essex-girl die moet bewijzen dat ze ‘famous’ is).
Poes is altijd erg blij op zondag omdat de bazin dan
de hele dag thuis is.

Maandag 9 januari 2006

Gewekt door het vliegtuig uit Hong Kong dat altijd als
eerste arriveert op Heathrow, net voor half zeven,
maar daarna snel verder geslapen. Grauwe dag, vijf
graden, overcast. In The Daily Telegraph een foto van
Tony Blair die zich kleedt en poseert als een cowboy.
De invloed van Bush. Boeiend. Vandaag gewerkt aan een
smakelijk stuk over alcohol en Britse politici, met
tal van fijne sappige anecdotes. Het beste verhaal is
natuurlijk van de onovertroffen aristocraat Alan
Clark, die ruim twintig jaar geleden als staatssecrataris in zekere toestand een Lagerhuisspeech over een onderwerp dat hem helemaal niet boeide (gelijk betaling mannen en vrouwen, als ik het me goed herinner) en deze weerzin geen momentonderdrukte.

 
De financieel adviseur belde op met de mededeling dat
we een hyptoheek van 172.000 pond kunnen krijgen van
Northern Rock, uitgaande van het best case scenario.
Ik vertrouw de rekenmethode niet en blijf, heel
conservatief, bij de 150.000-grens. Heel vervelend is
dat we dagelijks worden gebeld door een geluidsband
waarop een vrouwenstem met Amerikaans accent iets
probeert te slijten. Voelt machteloos. Schelden helpt
niet. Zoals gewoonlijk Jaya van de trein gehaald en
boodschappen gedaan bij Sainsbury. Alle groenten
hebben daar meegedaan aan een beauty contest.
Gehandicapte tomatoes tellen niet mee. Vandaag
noodle-variant 9 gegeten, nog steeds met spruitjes die
van de kerst zijn overgebleven (ook zij zijn allemaal
even rond).
Friends is weer begonnen en al dat gelach maakt me
nerveus. Het kijkende publiek in de huiskamer lacht
overigens zelden. Kreeg een e-mail van het bedrijf
e-financial services. Of ik teksten voor ze wil
schrijven en vertalen. Zal ze morgen bellen. Klinkt
goed. Contact gelegd via mijn schaakmaat Haran, die
daar webmaster is. Straks The Matrix op de televisie,
maar ook de politieke satire The Thick of It. Ik zou
voor het laatste kiezen, maar ik ben niet alleen.

Dinsdag 10 januari 2006

Vandaag eerst de meest vervelende zaken gedaan: het
bellen van twee makelaars en een hypotheekadviseur. Ik
vertelde makelaar A dat ik het huis aan Mount Pleasant
Road interessant vond voor de prijs maar dat mijn
vrouw twijfels had over de indeling. Hij kwam
vervolgens met een geloofwaardig verhaal over zijn
vrouw die ook zo kieskeurig was. Praten kunnen ze, de
makelaars. Nou ja, alle Engelsen eigenlijk. Praten
(‘yakking’) om proberen de grappigste te zijn en
vooral om te verkopen. Ik herinner me wat Margaret
Thatcher ooit over haar zoon Mark zei: hij kan zand
verkopen aan politici in woestijnstaten. Makelaar B
van een kantoor dat een tweekamerwoning (“a romantic
hideaway”) aan de Old Compton Road, het Londense
equivalent van de Reguliersdwars, te koop had
aangeboden voor 29.500 pond, een bedrag dat ik vrijwel
geheel cash kan betalen. Ik zag het al voor me: Jaya
en haar nichtje kunnen naar haar werk lopen en ik kan
’s middags lunchen op Soho Square (waar ‘Tim’ uit The
Office zijn poedel uitlaat), terwijl we ’s avonds eten
bij Govindas, de veggie-keuken van Hare Krishna, iets
verderop. De makelaar maakte zich vrolijk om mijn
belletje: “Patrick, het is een foutje, het moet
295.000 zijn. Je dacht toch niet dat wij zo’n woning
voor zo’n prijs verkopen…” Nee.
Rond het middaguur op de fiets gestapt om calorieen te
verbranden en een flatwoning te zien in Clapham. Op de
property-website hadden we een ruimte, betaalbare flat
in Clapham gezien, maar er waren geen foto’s van de
buitenkant. Verdacht, evenals de naam ‘Bloomsbury
House’. Het is een ongeschreven wet hier dat de naam
van een straat/estate/house recht onevenredig is aan
de esthetica. Het bleek inderdaad een flat van 15 hoog
te zijn, temidden van Victoriaanse & Edwardiaanse
woningen. Fair play voor de Engelse armen: je kunt
beter in dan naast een lelijk gebouw wonen. Deze
mengelmoes is typisch voor Zuid-Londen: alles is hier
door elkaar gebouwd. Higgedly-piggedly, zoals de
Engelsen zeggen. Op de terugweg half verdwaald. In
Brixton zag ik vier Pakistaanse jongens cricketen. Het
wicket was op het hekwerk geschilderd. Iets verderop
bij een Antique Shop (Londens voor tweedehands
meubelwinkel) in de boekenbakken gesnuffeld, en voor
50 pence de John Thaw-biografie The Two of Us
gevonden, geschreven door zijn weduwe. Ook het
hoofdwerk van J.S. Mill lag er, maar daar groeide
reeds schimmel op. Geld toe wilde de verkoper niet
geven.
Thuisgekomen contact gehad met e-finance carreers. Het
ziet ernaar uit dat ik hun Nederlandstalige webstek
mag redigeren. Op een kantoor in de City. Blij de
krant gelezen, maar het goede humeur werd verpest door
een artikel over het ministerie van cultuur dat een
top-tien van Engelse ‘icons’ heeft gepubliceerd. Op de
lijst geen Fish & Chips, Big Ben en Black Cabs, maar
wel Punch & Judy, Alice in Wonderland en de SS Empire
Windrush. New Labour-propaganda. Political-correcte
waanzin. George Orwell heette niet voor niets (Eric)
Blair.
In de avond rijst met ananas met cashewnoten gegeten,
essays gelezen van de Poolse filosoof Kolakowksi en
darts gekeken. Dat was de lievelingssport van de dit
weekeinde overleden politicus Tony Banks,
vertegenwoordiger van de Loony Left. Hij gaf zijn
zetel op omdat hij het gezeur van kiezers een aanslag
vormde op zijn intellect. Tony Blair roemde hem
gisteren als ‘politicus van het volk’.
Poes ligt weer onder haar zonnebank.

Woensdag 11 januari 2006

De eerste lentedag van het jaar. Zonnetje, olijke
merels en een graad of 10. Op woensdagochtend
verschoon ik doorgaans de kattenbak. Jaya en Chandran
doen dat in het weekeinde. Zij legen de bak in een
plastic zak en dumpen deze in de grijze afvalbak van
de gemeente. Ik sla de fase met de plastic zak over.
Veel efficienter. Vervolgens een andere huishoudelijke
taak verricht: het ophangen van de verjaardagskalender
naast de wc, een stukje Nederland in het huis. Jaya
weet van deze gewoonte dankzij de antrolopogische
studie ‘The Undutchables’.
Vandaag voor het eerst een vest aangehad, zonder
mouwen, hoe heet het? Heel Engels. Binnenkort ga ik
een corduroy kopen. Verder een wat slome dag. Weer een
nieuwe makelaar gebeld voor een huis in Hammersmith
langs de Theems voor slechts £ 145.000. Een
projectontwikkelaar was me voorgeweest en had de
bouwval opgekocht. De eerste vraag die een makelaar
stelt is: is het om te wonen of is het een
investering. Voor de Engelsen is een huis een
spaarvarken (door de banken overigens uit de handel
genomen, omdat het Moslims kan kwetsen, toen ik deze
waanzin op een Groene-vergadering vertelde, kwam een
redacteur met het fijn coveridee: een burka waarbij
geld dient te worden gedeopneerd in de oogspleet).
Naar het postkantoor geweest om een brief te posten
naar onze landlady. Tweede of eerste klasse? Dat is
soms een lastige kwestie. Tweede klasse kan als een
belediging overkomen. De conservatieve politicus Alan
Clark opende nooit post met een blauwe (tweedeklas)
zegel. In de avond (Thaise soep op het menu) kwam
Shanti thuis, de zus van Chandran die een paar weken
in Maleisie was geweest. Zij is het enfant terrible
van de familie, temeer vrienden voor haar belangrijker
zijn dan familie. Ze heeft bovendien een
bovengemiddelde interesse voor de Westerse cultuur. Op
haar boekenplank staan onder meer Coelho, Coetzee,
Clinton, Freud en het mooie tijdschrift Granta.
Chandran leest zelden boeken (al zag ik hem een keer
met Hesse zitten) en Jaya alleen wanneer ze tijd
heeft. Ze houdt van Marquez, Coetzee, Eco, Rushdie,
Orwell. Ik geef haar doorgaans de verkeerde boeken.
‘Parents Worried’ (‘Bezorgde Ouders’) van Reve was
geen succes. De vertaling trouwens ook niet. De stijl
van Reve sloeg dood. Het grootste voordeel van
Nederlander-zijn is dat je Reve kunt lezen.
Zeer ontroerend was een documentaire op de BBC waarin
Jeremy Paxman, de gevreesde presentator van Newsnight,
duikt in zijn familiegeschiedenis. Zijn moeder’s kant
komt uit Glasgow en zijn vader’s uit Suffolk en
Yorkshire. In beide takken heerste grote armoede. De
over-overgrootmoeder van Paxman leefde op benefit met
haar vier kinderen. Nadat ze een onwettig kind had
gekregen, stopte de hele uitkering. De keuze was toen:
gescheiden van haar kinderen in een armentehuis gaan
werken of met haar kinderen in bittere armoe. Ze koos
voor het laatste en werd uiteindelijk gered door het
Leger des Heils. Aan zijn vader’s kant sloeg de tbc
geregeld toe. Paxman liet regelmatig zijn emoties
gaan. Mooie televisie. 

Donderdag 12 januari 2006

Een verrassing bij het openen van de e-mail. Ik kan
volgende week beginnen met het redigeren van een
Nederlandstalige deel van een website van een
internationaal financieel bedrijf. Mag het thuis doen
of op kantoor, in The City. Ik zal voor dat laatste
kiezen. Daar kan ik me beter concentreren. Het betaalt
15 pond per uur. Niet slecht. In de ochtend gebeld met
de Law Society voor een interview met de presidente
voor een interview over de veranderingen binnen de
Engelse advocatuur. Krijg vrijdag uitsluitsel.
Tot mijn verbazing ontdekte ik overigens dat er geen
twee, maar drie stukken van me in De Groene stonden,
een evenaring van een persoonlijk record. Rond
cappuccinotijd Poes op eigen verzoek naar buiten
gelaten, waar het bewolkt was, en koel. Na een uur
ging de deurbel. Met 40 mijl per uur rende Poes terug
toen ik de deur een uur later opendeed voor de
postbode die een boek afleverde dat ik voor 1 pence
(plus 2.70 pond verzendkosten) had aangeschaft bij
Amazon. Het heet ‘Hard News’, een tweedehands thriller
(1993) over de heetste verhalen achter de politiek en
journalistiek. Het is interessant omdat het de scene
omschrijft van de Notting Hill Tories die nu bijna aan
de macht zijn. Sterker, een van de personages heet
David Cameron! Wat The Road to Serfdom (Hayek) was
voor La Thatch en een boek van Giddens voor Blair, dat
is Hard News voor Dave! “For a moment, all he could
see was her breast.” Mooie openingszin. “And then he
kissed her.” Mooie slotzin.
Rond enen naar de benedenstad voor een
kennismakinggesprek bij Bilanguagroep achter Oxford
Street, een uitzendbureau waar ik voor ga deel of
zelfs voltijds ga werken. Elissa, mijn intercedent die
Engels spreekt met een Roemeens accent, heeft
misschien werk voor me als eindredacteur van een
Nederlands- en Engelslatig tijdschrift. Spannend.
Daarna door de stad gewandeld, iets afgegeven bij de
Conservatieve Partij (contact warm houden) en beland
in The Sanctuary, een rustige kroeg nabij Westminster
Abbey. Thee gedronken en The Spectator gelezen,
Engeland’s gezelligste tijdschrift. In de wekelijkse
politieke roddel/nieuwtjesrubriek opvallend geen
bericht over de pas gestorven polticus Tony Banks.
“Over de doden kunnen we immers niets dan goed
vermelden,” zo luidde de reden.
Daarna Jaya van d’r werk gehaald en naar Match Point
gegaan, Woody Allen’s nieuwe film met alle iconen van
Cool Brittannia: the Erotic Gherkin, C. Saatchi, Tate
Modern, Scarlet Johansson (die haar medespeler
Jonathan Rhys-Meyers, wiens aandacht teveel uitging
naar haar borsten, een gluurverbod had opgelegd). Geen
onaardige film, maar ook niet eentje die me altijd bij
zal blijven. Rond half tien thuis. Geen eten. Neefje
is wat lui en nichtje heeft jetlag. Snel wat
mozzerella met tomaten uit de ijskast geplukt. En een
tosti gemaakt. 

Vrijdag 13 januari 2006

Het einde van de wereld leek aangebroken toen ik naar buiten keek. Wat een wolken! Het deed in de verte denken aan een schilderij van John Martin, die net als ik op 19 juli geboren is overigens.

In de ochtend wat administratie
gedaan en wat rondgemaild. Rond het middaguur met de
trein naar London Bridge. In de coupe stond een man
het evangelie te verkondigen, dit tot groeiende
ergernis van de reizigers die zich probeerden te
verdiepen in The Sun, werkdocumenten en One Flew over
Cuckoo’s Nest. Niemand klaagde echter. Het blijven
Engelsen. Totdat de man over het hellevuur begon en
een moeder van een kleuter haar stem verhief. Er
volgde een muiterij en de man maakte zich uit de
voeten.
Veilig aangekomen, via Tate Modern, gelopen naar de
Old Bailey, de beroemde rechtbank nabij St.Paul’s.
Daar vindt dezer weken het proces plaats tegen de
geestelijke (welnu, geestelijk gestoorde) Abu Hamza,
die op kosten van de staat parasiteert (en woont in
een villa) en ondertussen haat jegens infidels
predikt. Dat deze man, een reborn alcoholist, nog in
het land is, mag een schande heten. In ieder geval zit
hij in de lik. Ik wilde de zaak bijwonen, maar kwam er
niet in omdat ik a) een mobieltje bij me had en b) een
tas. Beide voorwerpen komen het gebouw niet in en
ergens achterlaten kan ook niet. Ongekend.
Dan maar gelopen naar een van mijn lievelingspubs, de
Nederlands-Vlaamse pub Lowlander aan Drury Lane, nabij
Covent Garden. Thee gedronken en de krant gelezen,
terwijl op de achtergrond U2 klonk (Pride, in the Name
of Love). Ik vervolgde mijn weg via Marks en Spencer
(lekkere sojamelk) naar de Reference Library, gezeteld
in de oude woning van Isaac Newton. Uiteraard was de
ruimte met leuke boeken over politiek gesloten wegens
verbouwingen. Heb me daar verdiept in een leerzaam
boek over de semiotiek van New Labour. Veel woorden,
geen daden. Ik bedacht me dat ik het essay over Orwell
daarover moest lezen, maar dat heb ik nog niet kunnen
vinden. Na een paar uurtjes naar de belendende
National Gallery gegaan. Er hangen daar enkele
prachtige schilderijen van Camilla Pissaro, die in de
buurt woonde waar ik nu woon. Hij heeft
straattaferelen geschilderen in Norwood en Sydenham,
toen het nog dorpjes waren en niet opgegeten door het
monster Londen. Op het schilderij The Avenue zijn nog
de contouren te zien van een vrouw, die hij
aanvankelijk had geschilderd, maar later had
verwijderd. Het lijkt op een spookverschijning nu.
Macaber is het schilderij van Delaroche waarop te zien
is hoe de 17-jarige Jane Gray, die een blauwe maandag
koningin was (voorgangster van Mary Stuart), zich
voorbereid op haar onthoofding, taferelen die nu
dagelijks in Iran te zien zijn. De schilder, zo meldt
het bijdschrift, schilderde “especially those who were
doomed of dying”.
De wandeling vervolgd naar het instituut van de
moderne kunst, de ICA aan de Mall, waar ik, echt waar,
een nieuwe uitgave van Orwell’s genoemde essay vond.
Deze vondst bekroond met een kop hot choc en een
Davidoff menthol.
Rond vijven Jaya opgehaald van d’r werk. Ze had een
afscheidsborrel in een pub aan Whitehall. Eindelijk al
haar collega’s ontmoet. Een apart stel, uit alle
hoeken van de wereld (Polen, Nederland, Ierland, Brits
Guayana, Spanje, Nieuw-Zeeland, Australie, India,
Nigeria, Zuidoost Londen). Iedereen vond Jaya een
schatje met een hoog knuffelgehalte. Ik trots. Haar
bazen Mike en Keith zijn zeer talkative, en humorrijk.
Typische Engelsen.
Na een paar Duveltjes huiswaarts, waar nu een
Tamil-film aanstaat. Slapstick. Louis de Funes op Sri
Lanka. Ongein. Mannen met snorren en krijsende,
bazerige vrouwen. Hindi-films zijn leuker. Daarin
wordt meer gedanst!

Nog een stukje maandag. Kon niet slapen en viel toen in een 2,5 uur durende (en tien jaar oude) documentaire Anne Frank Remembered, gebaseerd op het verhaal en gelijknamige boek van Miep Gies. Een ontmoeting van Gies met Peter Pepper, wiens vader ook in het achterhuis zat, en die een moeizame relatie onderhield met Anne, die hem de naam Dr Dussel had gegeven, Dr Nitwit. Twee (Meer…)