Gearchiveerd onder: Geen categorie
Weer eens op huizenjacht geweest. Zaterdag in Clapham, een hippe buurt met veel ‘media-types’. En Kevin Spacey. Ook de mascotte van links Engeland, Polly ‘Pot’ Toynbee, woont er, als ze tenminste niet in d’r Italiaanse villa vertoeft. We werden door Foxtons rondgeleid, de grootste (en meest agressieve) makelaar in Londen. Het filiaal in Clapham had ook een bar. Vernieuwend, dat wel. Het eerste huis dat we zagen was een flat op zeven hoog in een ‘council estate’. Veel rommel, slecht onderhouden. Je vraagt je het toch af: de helft van de mensen daar zit in de WAO of zit aan het uitkeringeninfuus en ondanks al die vrije tijd is men te beroerd om een bezem te pakken en de stoep aan te vegen, of een kwast om de voordeur te verven.
Dat schrijf ik nu allemaal wel, maar het vegen van een stoep is moeilijk dan menigeen denkt, althans, volgens de nietsnutten van de Londense deelgemeente Havering. Deze geeft straatvegers een speciale cursus over het vasthouden van een bezemsteel. Nog meer gemeenteleed: kappers in de plaats Bath mogen oude vrouwtjes geen advocaat geen geven tijdens het installeren van een permanentje. Met deze maatregel hoopt de gemeente een einde te maken aan het drankmisbruik.
De flat die wij bezochten, bewoond door een Jamaicaans gezin, voelde aan als een broeikas. Minimaal dertig graden. Hoe kan men daar leven? Acht ton, in guldens, vonden we wat teveel. Vervolgens gingen we meer richting Stockwell om een appartement te bekijken. Vooral de boekenplank achtte ik indrukwekkend: Alan Clark, John Major en Matthew Parris stonden naast elkaar, een kopie van mijn eigen boekenplank. De tweede slaapkamer was echter te klein (met oog op eventuele verhuur), zeker voor de vraagprijs van 900.000 gulden.
Geen succes dus, maar wel fijn gegeten bij de tapas-bar Carmen en in een tweedehands boekenwinkel waar The Victorian Cookbook gekocht, waarin onder meer aandacht voor de ‘Dutch Oven’: ’an open-fronted tin box containing hooks above a drip tray’. Ja, mensen, we moeten meer koken uit de tijd dat weliswaar niet alles, maar toch wel veel beter was. Of zoals, door mij zo gewaardeerde, Lord Tebbit het vorig jaar verwoordde in het Hogerhuis, tijdens een debat over hervormingen:
“My Lords, would it not be a good idea if the Chairman of Committees and all Members resisted the mad idea of this House being dragged into this century? It is a very disagreeable century. Would it not be a better idea to drag us back perhaps into the 19th century, which in many ways was a very much better one for this country?”
Kunnen we meteen ook de tehuizen voor schuldenaren in ere herstellen, hetgeen zou betekenen dat half Engeland achter slot en grendel verdwijnt. Heb ik in ieder geval een zitplaats in de trein. En kost het minder om een huis te kopen! Ook zou het de debatten in het parlement ten goede komen. Onlangs gebruikte de afvaardigde voor de stad Slough (sic) in een debat over afvalverwerking de zinsnede ”counted the amount of shit”, hetgeen toelaatbaar werd geacht door de barbaarse kamervoorzitter. The Daily Telegraph mopperde:
“In bygone days, the utterance of such profanities in the Chamber would have been condemned as fit only for the chamber pot.”
En zo is het.
Op zondag besloten we de hindernisbaan die hier ‘openbaar vervoer’ heet te trotseren en af te reizen naar Stoke Newington, een rommelige wijk ten noordoosten van de binnenstad. Het is de enige plaats waar Joden en Moslims vreedzaam samenwonen (al komt een van de 21-7 terroristen er vandaan). De wijk heeft potentie temeer er een metroverbinding komt. Zijn die verdoemde Olympische Spelen toch nog ergens goed voor. De woning was een appartement in een omgebouwde Godshuis. Het heette Ark Court. Op papier was het een driekamerwoning, maar dat was propaganda. Het waren drie kleine kamertjes met een laag plafond en dunne wanden. In een ervan woonde een Poolse dame, zo leidde ik af aan het pakje met dunne mentholciggies op de tafel (ik heb onlangs Sherlock Holmes gelezen, ter verbetering van mijn observatievermogen). De keuken was achter in het basement, hetgeen niet ideaal is voor Indiaas koken. Er de huiskamer had geen uitzicht. Negen ton (in gulden). Toch zou ik er graag wonen.
In de avond kwam een Maleisische vriend langs, Soebash, met zijn vrouw, die door zijn moeder voor hem is uitgekozen. Hij is uitsmijter bij Astoria en chef bij Boots, het Engelse Kruidvat. Hij moppert over de luiheid van het Engelse personeel (die klacht hoor je van elke buitenlander) en het feit dat iedereen tegenwoordig ‘mental’ is, ofwel geestelijk gestoord. Immers, wie eenmaal ‘mental’ is kan amper worden ontslagen. Ook loopt er een personeelslid rond dat al tijden loert op een mogelijkheid om het bedrijf aan te klagen (water op vloer en uitglijden, hoofd stoten tegen laaghangende uitstekende medicijndoos, dat werk). Dat heeft ze bij haar vorige werkgevers ook geflikt. Ik raadde hem aan wat spullen uit de winkel in haar kluisje te leggen en direct ontslaan. Niet moreel, misschien, maar wel effectief, tenzij ze al als mental bekend staat natuurlijk.
In de krant een lang interview met Carice van Houten. Uiteraard ging het over … bloot.
“‘Oh, sex scenes,’ shrugs Van Houten with complete aplomb when I ask her how she feels about them. ‘Remember, I’m Dutch. And in Holland we have tits in everything, to the point where we’re a little sick of it. In fact, we would be shocked if there were no tits. I’ve had to take my clothes off in public so many times that, even if it’s not my favourite thing, I do it with humour. It’s like, “Here we go again. You’ve seen it all before.”‘
Op het werk niets bijzonders, deze week. Tijdens de reizen in de metro verbaas ik me altijd weer over de boekkeuzes van mijn medepassagiers. Op een ochtend zag ik een wat oudere Sikh een sportboek lezen. Nee, geen cricket, maar Congratulations you have just met the ICF, over een van de meest beruchte hooligan-firms van Engeland.
Maar deze week was ik vooral in de ban van het racisme dat door Endemol middels Celebrity Big Brother de huiskamers wordt ingestuurd. In het huis hebben drie onderkruipsels (een nobody met de naam Jade Goody, een mislukte zangeres met de naam Jo en een WAG, Danielle Lloyd geheten) en de vriend van eerstgenoemde het voorzien op de Indiase schoonheid en actrice Shilpa Shetty. Het regende racistische opmerkingen aan het adres van de Indiase, en allemaal achter haar rug om natuurlijk. Ze is zelf een ‘hond’ genoemd.
Het heeft vooral te maken met jaloezie. Ze is knap, beleefd en succesvol, allemaal eigenschappen die de vertegenwoordigers van de Engelse onderklasse totaal vreemd zijn. Shilpa krijgt steun van Jermaine Jackson en Dirk Benedict, dat wel, maar het is te erg om aan te zien, dit Bitchfest. Vrouwen kunnen veel gemener zijn dan mannen, zoveel is me wel weer duidelijk.
Het zwarte-ironische is dat Shetty, namens Peta, opkomt voor dieren die worden mishandeld. Nu wordt ze zelf geestelijk mishandeld. Vele duizenden kijkers hebben geprotesteerd en zelfs de Indiase regering bemoeit zich ermee. Jaya heeft dergelijke ervaringen gehad op een van de kantoren waar ze heeft gewerkt. Ik zal hierover schrijven voor De Groene Amsterdammer.
Het is trouwens wel een verhaal apart: celebrities in Engeland. Dat zijn mensen die een keer iets opvallends hebben gedaan (doelpunt scoren, vierde eindigen in Big Brother, zonder ondergoed ui de taxi stappen) en vervolgens niet meer weg zijn te slaan van het scherm. Ik moest hieraan denken toen ik een mooi stuk van Michael Henderson las, waarin hij een pseudo-celeb als Beckham vergelijkt met een echte topper, Shane Warne:
“Whereas Warne has achieved true greatness, the England footballer was beguiled by the siren song of celebrity, and became a joke. He is rich and well-known, but true fame, the kind that can only be earned by great deeds, eludes him. No praise is too extravagant for Warne. He is great in the way that Garland and Sinatra were great: the irreplaceable popular artist.”
Aan de vooravond van de grote storm verliet ik het land van de celebs en reisde ik met BMI vanaf Heathrow naar Nederland. De vlucht verliep goed, al deed mijn rechteroor zeer. Bij thuiskomst wachtte een verrassing: mijn moeder had mijn kamer een metamorfose doen ondergaan. Wat een ruimte opeens! En er hangt nu zelfs een douchegordijn! Op het vliegveld had ik een Vanity Fair gevonden, met daarin een goedgeschreven en doordacht stuk van James Wolcott over het verschil tussen Amerikaans en Engelse sekschandalen.
“We could use a few similar bonfires of the vanities in Washington, assuming those holding positions of trust still engage in unregulated fornication in their off-hours. It isn’t that I long to see marriages destroyed, reputations wrecked, moving vans parked in the driveways of households rent by divorce. It’s just that a dreadful piety has taken hold in American life, predicated on the notion that no one misbehaves out of choice or inclination or a simple warm itch, but because they were driven to it by drink, drugs, or childhood dysfunction (next stop: rehab), or because they lapsed from grace into the gutter lane (next stop: joining their paws in prayer with Chuck Colson).”
Mijn oor, ondertussen, blijft doorsuizen, maar als het stil om me heen is, heb ik er minder last van dan wanneer het lawaaierig is, waarschijnlijk omdat ik een fobie voor lawaai aan het ontwikkelen ben, vanwege de angst dat het erger wordt. Tijdens het schrijven van een cricketstuk, kwam informatie tot mij nader waaruit blijkt dat het verfoeide ziekenhuis van Lewisham toch nog ergens goed voor geweest is:
“Rolling Stones-bassist Bill Wyman (real name Bill Perks) born at Lewisham Hospital, Ladywell, Lewisham, South-London, spent most of his early life in Penge, then in the county of Kent, England. He took piano lessons from ages 10 to 13. After his marriage, he bought a guitar, but wasn’t satisfied by his own progress. After hearing a bass guitar at a Barron Knights’ concert, he fell in love with the sound of it and decided that this was his instrument.”
Een bezoek aan het OLVG – mijn laatste voor de overstap naar het AMC – bracht weinig uitkomst. Volgens de testen is mijn gehoor op de terugweg (nu een verlies van 25% tegenover 40% een week eerder), maar de suis is er blijft er. Volgens de arts zit er een virus, waar weinig aan te doen valt. In het ziekenhuis zag ik op het toilet een jongetje driftig zijn handen wassen en drogen. Het deed me denken aan een bericht dat vorige week in The Daily Telegraph stond. Wat kinderen in Nederland automatisch doen, moet Schotse volwassenen worden aangeleerd. Een ziekenhuis heeft er 2.5 miljoen pond aan belastinggeld voor gereserveerd.
|
|
“Now, pay close attention. There are apparently 10 stages involved in washing your hands — so you need your wits about you. To help you with the timing, officials have suggested that you may want to sing Happy Birthday To You, twice in a row. Okay, are you ready? Step One: Wet hands with water. No problem? Right, now you are ready for Step Two: Apply enough soap to cover all hand surfaces.
Op de redactie van De Groene hoorde ik dat er verhuisplannen zijn, naar nieuwbouw. Volgens toezichthouder Schelto Patijn voldoet het huidige kantoorpand, dat ik graag Paleis Westeinde noem, niet meer aan de normen van deze tijd. Zulke beweringen maken mij altijd moe. Waarom moet alles voldoen aan de ‘normen van deze tijd’. Zijn die normen heilig? Wat is er mis met de normale uit de onvoltooid verleden tijd?
In Nederland vindt momenteel het Corus-schaaktoernooi plaats, waar ik jarenlang aan heb deelgenomen in de journalistengroep. Dat is iets wat ik erg mis en ik ben van plan om volgens jaar weer van de partij te zijn. Komende zondag ga ik er als toeschouwer heen, zodat ik mijn vrienden daar kan zien spelen en kan genieten van het commentaar, vooral wanneer dat wordt gegeven door Hans Ree, Gert Ligterink of Genna Sosonko. In Engeland vindt zelden een groot schaaktoernooi plaats. Hastings, ja, dat is een grote naam, maar wordt nu bevolkt door tweederangs premiejagers uit de Oost. Ik las in de krant Lord Rennell was overleden, die net als ik hield van schaken en cricket.
“As Lord Rennell, at the age of 58 he played for a Lords and Commons rugby side that toured South Africa. The parliamentarians also took on a team in New Zealand that included the former All Blacks captain David Kirk. The British team won 14-12, and Rennell’s performance prompted Lord Addington to observe: “He was throwing himself into tackles and making breaks all day. He even outplayed David Kirk.” Rennell also represented the Lords at bridge, cricket and chess. In 2000 he was team leader for Vladimir Kramnik when he won the Classical World Chess Championship from Garry Kasparov; Rennell had met the Russian in London, and they had got on well.”
Laat ik afsluiten met de meest waarachtige woorden die deze week, against all odds, gesproken werden in het Big Brother huis, en wel door, alias Dirk Benedict, alias ’Face’ uit The A-team.
“I’m spending my life on my own,” quipped the actor. “I don’t like being around people.”
Geef een reactie so far
Een reactie plaatsen
