Gearchiveerd onder: Londen varia
Een vlaag van nostalgie overviel me toen ik over Lordship Lane in het Zuidlondense Dulwich liep. Een blauwe plaquette op een etage boven een winkel maakte wereldkundig dat Enid Blyton hier heeft gewoond, de schrijfster die miljoenen kinderen in veertig verschillende landen liet opgroeiend met de avonturen van De Vijf. Bijna veertig jaar na haar dood is ze nog steeds de meest uitgeleende schrijfster in Engelse bibliotheken. En toch wekte de gedenkplaat verbazing. De Engelse Raad van Cultuur is immers het buurthuis van de politiekcorrecte gemeenschap. Onlangs nog bepaalde het dat de voormalige woning van de populaire komiek Eric Morecambe geen blauw bordje krijgt, dit in tegenstelling tot de onderkomens van een obscure Brits-Indiase filosoof en voormalige president van Ghana. Blyton is blijkbaar wel door selectie van het culturele Politbureau gekomen, en dat terwijl de geestelijke moeder van Julian, George, Dick, Anne en de hond Timmy jarenlang is uitgemaakt voor seksistisch, homofoob, kleinburgerlijk, xenofoob en wat dies meer zijn. Deze kritiek klonk voor het eerst in de jaren zestig toen uitgever Macmillan een manuscript als zijnde ‘xenofoob’ van haar afwees. In de jaren tachtig besloten gemeenten waar communisten, marxisten, socialisten, trotskisten, feministen of andere isten van het slag Ed. van Thijn aan de macht waren, om Blyton’s verzamelde werk in de ban te doen. Weer twintig jaar later wordt dat werk heruitgegeven, maar niet zonder politiekcorrecte aanpassingen. De lerares Dame Slap heet nu Dame Snap (opvoedkundig slaan mag niet meer), de term ‘British’ is vervangen door ‘honest’, ‘queer’ door ‘odd’, ‘gay’ door ‘happy’ terwijl de ‘foreigners’ nu opeens heel aardig, vriendelijk en behulpzaam zijn. Sterker, Julian en Dick (thans ‘Rick’ geheten) plagen tomboy George/Georgina niet meer met haar existentiële twijfels. Sterker, de boys helpen Anne met de huishoudelijke klusjes. Avonturen beleven ze nog wel, maar hoe lang nog in een land waar duizenden Gezondheids- en Veiligheidsambtenaren, opgejaagd door premiejagende schadeletseladvocaten, elk risico uit het leven van kinderen (en volwassenen) trachten te verwijderen en waar voor het bouwen van een zandkasteel onderhand een bestemmingsplan vereist is.
Patrick van IJzendoorn
Geef een reactie so far
Een reactie plaatsen
