Ingedeeld onder: Varia
Het land waar Disneyland authentiek is zette Jean Baudrillard aan tot scherpe en verwonderde bespiegelingen over de Nieuwe Wereld en haar bewoners. ‘Wij zijn vrij van geest, maar zij zijn vrij in hun daden.’ (Meer…)
Ingedeeld onder: Weekblad Cricket
Wanneer ik tijdens het ontbijt The Daily Telegraph ga lezen, blader ik altijd eerst naar de obituaries, de In Memoria. Dat heeft niet zozeer te maken met een zekere morbide afwijking, alswel met de prachtige en vaak geestige manier waarop ze, immer anoniem, geschreven zijn. Het zijn eigenlijk kleine minibiografieën, meestal van dappere oorlogshelden, en zo nu en dan van cricketers. Een tijdje geleden viel mijn oog op een stuk over de fast-bowler Les Jackson die op 86-jarige leeftijd was overleden. De onderkop nodige meteen uit tot lezen: ‘Coal miner whose masterly (Meer…)
Ingedeeld onder: Zonder categorie
Er lopen muizen rond in de Tweede Kamer. Vanuit CDA-hoek kwam het idee om een kat in het gebouw te nemen. Hulde, voor het eerste zinnige wetsvoorstel van de Christendemocraten sinds de tijd van Dries van Agt. De meeste kamerleden waren het ermee eens, maar ze hadden buiten het socialistisch chagrijn Gerdi Verbeet gerekend. Gerdi, arme Gerdi met haar jaren zeventig-naam, is allergisch voor Minoes en haar vriendjes. Dat zijn een paar van mijn beste vrienden ook (nota bene de mensen die het meest van katten houden), maar de Tweede Kamer is een groot gebouw, heel groot, en modern ook, (Meer…)
Ingedeeld onder: De Groene Amsterdammer
In Londen is twee weken geleden op passende afscheid genomen van sigaret, sigaar en pijp. Ruim vierhonderd rokende politici, zakenmensen en jonkheren kwamen in de Savoy bijeen voor Revolt in Style: a Freedom Dinner. De 265 jaar oude herenclub Wilton’s hield een ‘Up in Smoke’ Black Tie-dinner (‘Smoking Jackets optional’) met smoked fish als voorgerecht en in de Garrick Club herinnerde acteur Ronald Harwood zijn gehoor eraan dat de NSDAP de eerste regeringspartij was die roken probeerde te verbieden. (Meer…)
Ingedeeld onder: Zonder categorie
Terug naar de grote stad L. Degelijke vlucht met de Fokker. Broodje kaas als ontbijt, helaas met boter, maar geen zin om zo vroeg op de ochtend te lopen zeuren. Las, half slapend, een brief waarin een Engelsman klaagt over de waardeloze manier waarop Engelse architecten grote woonprojecten vormgeven. Zijn hoop bleek op het vasteland te liggen (Meer…)
Ingedeeld onder: Weekblad Cricket
In protest tegen het rookverbod in de Engelse horeca heeft een pub in Kent een crickettoernooi met de naam ‘The Ashford Ashes’ georganiseerd. De eigenaar van de Shepherd Neame’s the Rose in Ashford heeft een ware replica Ashes-urn laten vullen met de as uit zijn eigen en drie andere pubs, de Rose & the Flying Horse in Boughton Aluph, de Swan in Great Chart en de Albion in Willesborough. Langs het veld werd volop gerookt, maar zulks mag niet meer, zo hebben puriteinse en hypochondere beleidsmakers bepaald, in echte cricketstadions als The Oval, Lord’s en Trent Bridge. Ja, zelfs het kleinere Rose Bowl-stadion in Southampton is rookvrij. Zou Shane Warne (Meer…)
Ingedeeld onder: Zonder categorie
onden is duur, maar de kranten en boeken zijn hier goedkoop. Een degelijke kwaliteitskrant kost 70 pence, iets meer dan een euro. De reden is dat er van oudsher geen BTW geheven wordt op het geschreven woord. Naar mijn idee is dat een prachtige situatie die navolging dient in Nederland. Echter, de Europese Commissie heeft bepaald dat de Britten dit niet mogen doen, het fiscaal stimuleren van Het Woord. Soms krijg ik het verwijt dat Eurosceptisch te zijn, maar hoe kan het ook anders met zulke richtlijnen? (Meer…)
Ingedeeld onder: De Groene Amsterdammer
“Cyclist Linley flirts with danger again!” meldde The Sunday Express eind april. Wat was er gebeurd? Lord Linley, de 44-jarige neef van de koningin, was zonder helm maar met zijn vier jaar oude dochtertje op de fiets geklommen. De nummer 14 in de troonopvolging achterop een fiets, tussen de Chelsea Tractors. Levensgevaarlijk én illegaal. Hoe haalde His Lordship het in zijn hoofd? Uit de commotie bleek eens te meer dat de Engelsen de fietser beschouwen als een excentriek menssoort dat zichzelf en anderen in gevaar brengt. De onlangs verschenen biografie over de (Meer…)
Ingedeeld onder: Zonder categorie
Eerst het goede nieuws! Er bestaat een kans dat Londen binnen een jaar verlost wordt van Ken Livingstone, die potverterende, marxistische, megalomane beroepsgluiperd. De man die deze stad kan redden? Alexander Boris de Pfeffel Johnson (BoJo)!
Bojo zegt niet uit te sluiten dat hij zich gaat storten in de strijd om het burgemeesterschap. Andere Conservatieven hebben amper kans omdat veel mensen, uit een soort jaren ‘80-nostalgie, stemmen op Red Ken. Ja, want het is zo’n gekke vent, die het, getuige zijn vriendschap met sjeik Al-Qarawadi, niet erg vindt dat er autobommen ontploffen in Tel Aviv, maar liever niet heeft dat zulks in zijn eigen achtertuin gebeurt.
In het Lagerhuis was er volop lof voor het optreden van de nieuwe minister van binnenlandse zaken, Jacqui Smith. Ze was kalm en rationeel, deze Jackie met de Q. Maar wat ze zei was onzin, vooral toen ze beweerde dat de terroristen uit alle religieuze hoeken komen. Voor zover ik het kon nagaan, ging het alleen om islamisten, en niet om Boeddhisten en Jehova’s Getuigen. Haar baas, Brown, zei dat hij niet wil dat de terroristen de ‘British Way of Life’ gaan verstoren. Grote woorden, en hypocriet, want hij staat wel toe dat de Europese Commissie de Britse manier van leven gaat bepalen.
Ik verbaas me er trouwens over dat moslims noch de regering de Chinese gemeenschap heeft aangesproken op alle afbeeldingen van varkens in Chinatown, welke zijn bedoeld om het Jaar van het Varken luister bij te zetten. Nee, daar gaan de videoboodschappen van die baarden uit het Midden-Oosten niet over. Nu ik het erover heb: is er geen gat in de markt voor The Funniest Home Video’s of Al-Quada?
In de courant een verstandige woorden van het kamerlid Denis McShane (Labour!). Deze probeerde zijn lezers uit de illusie te helpen dat de moslimgeleerde Tariq Ramadan, een troetelkind van progressieve intelligentsia, het beste met de Westerse samenleving voorheeft. In ieder geval heeft Ramadan er geen bezwaar tegen dat vrouwen worden gestenigd.
Het regent hier trouwens nog steeds. Steker, sinds Gordon Brown aan de macht is, is het nog geen moment droog geweest, zoals zijn opponent David Cameron gevat opmerkte. Het is vooral slecht niets voor de rokers, die nu buiten moeten staan. Ik las een interessant artikel waarin het opmerkelijke feit werd gemeld dat het aantal mensen met allergieen en astma de laatste decennia met 80% is gestegen, maar het aantal rokers met 30% is gedaald. Wat blijkt? Autogassen zijn veel en veel schadelijker, maar om een of andere reden durven onze dappere politici dit niet aan te stippen.
Op maandag ging ik naar Pistacho’s, mijn stamcafe, om wat te drinken en een sigaretje op te steken, ervan uitgaande dat de ‘tent’ achter het cafe nog wel vol met asbakken stond. Nee, je moet echt buiten staan, zo bleek. Het cafe was leeg en buiten stond de vier personeelsleden te roken. Dat beeld zal ik niet licht vergeten.
Wat zal nu de volgende stap van de overheid zijn? “Hoe lang zal het duren eer de minister restaurantbezoekers gaat bevelen om mensen aan andere tafels erop te wijzen dat ze hun groenten moeten opeten?”
In de Garrick Club had de acteur Richard Harwood, bekend van The Pianist, een historische analyse gegeven van het rookbeleid: “It’s sort of a fascist impulse that’s taken hold. Started in America of course. Actually it started in Nazi Germany. The first government that tried to outlaw smoking were the Nazis. And that tells you everything.”
Ook Joe Jackson, die New York had verlaten dankzij het rookverbod, bemoeide zich ermee:
“I happen to be allergic to dogs [but] I’m not screaming for a total dog ban.”
In Nederland, zo lees ik, is zo ongeveer alleen de VVD tegen het rookverbod. In dat opzicht is het in ieder geval een liberale partij, dit in tegenstelling tot het schijnheilige D66.
Het deed me goed te vernemen dat Prins Harry gewoon doorrookte in openbare ruimten (trouwens, sinds wanneer is een cafe een openbare ruimte? Is het eigendom van de staat?) en dat zijn grootmoeder baalt van de New Labour’s Nanny State
“Her Majesty is a confirmed non-smoker but she is also a great libertarian and has no time for political correctness,” says my man at the Palace. “She has always made cigarettes available to her guests. I might add that she also refuses to wear a hard hat when she is out riding and she refuses, too, to wear a seat belt when she travels by car.”
Een verstandig stel
Maar ik keer nog even terug naar Cameron, die besmet is met een hardnekkig virus dat door de politieke wereld woekert: ‘change’. Waarom willen politici altijd dingen veranderen? Heeft het te maken met hun ego? Is het werkverschaffing? In de krant sprak Charles Moore over het gelijk stellen van “Doing well” aan “Doing good”. Echter, dat zijn twee verschillende dingen.
Ik ben vooralsnog voor slechts een verandering: het herinvoeren van de absolute monarchie.
Met Jaya op vrijdagavond naar de Millennium Dome geweest. Het moest er eens van komen en ik wilde deze mislukking van New Labour eens van binnen zien. Het voldeed aan mijn verwachtingen: sfeerloos, steriel en schoon. Maar ik kwam er uiteindelijk voor de prachtige film La Vie en Rose, over het ellendige leven dat Edith Piaf heeft geleid en hoe ze troost zocht in de muziek.
“Je me fous du passé!” zingt, neem schreeuwt ze in haar bekendste chanson.
Dat is gemakkelijk gezegd dan gedaan.
De dag urenlang zitten surfen op YouTube. Daar bleken allemaal clips en muziekfragmenten op te staan waar ik goede herinneringen aan heb. Clips onder meer van U2’s A Sort of Homecoming, van The Smashing Pumpkins’ 1979, Alice in Chains’ Love, Hate, Love en vrijwel alle duetten die Serge Gainsbourg heeft gezongen, waaronder het curieuze Bonnie & Clyde met BB.
De Grieks-Britse versie van Gainsbourg, is Taki natuurlijk, de bijna bejaarde columnist en rokkenjager van The Spectator die zijn vrouw consequent ‘De moeder van mijn kinderen noemt’. Het enige dat hij doet is het bezoeken van feesten van de beau monde, bij Kissinger, bij Gaultier of, zoals onlangs, bij Prinses Pavlos van Griekenland.
“My very own piece de resistance came when I danced with Naomi Campbell, a beautiful, carnal, dangerous temptress, smouldering in her skin and luring me to pretend I’m Fred Astaire, however arthritic a Fred. This was taking place downstairs where an impromptu nightclub had been set up on top of the swimming pool.”
En over een Brits-Indiaas feest “painted ladies, fox terriers, danced late into the night to the strains of Ravi Shankar and the Eton boating song”.
Ondeugend is ook Stuart Wheeler geweest, oprichter van IC Index (het bedrijf waar ik had gesolliciteerd, met succes) en donateur van de Conservatieve Partij. Op een feest van de partij was hij danig in de ban geraakt van het vrouwelijk schoon, hetgeen in The Daily Telegraph op fraaie, eufemistische wijze werd verwoord.
“But after last year’s party was infiltrated by undercover tabloid reporters who revealed embarrassing tales of scantily clad girls and an overexcited Stuart Wheeler, it was decided that it was safer to ban the press altogether.”
In het zomerhuis gaat alles goed, behalve dan dat we de tuin amper kunnen gebruiken. Het is hier zelfs wit geweest na een forse hagelbui. Jaya had een paar dagen eerder gedroomd van bevroren wolken waar mensen op aan het bergbeklimmen waren. Op de televisie een aardige documentaire over de Blairs. Het schijnt dat Tony zijn vrouw ten huwelijk heeft gevraagd terwijl ze de wc aan het schoonmaken was. Dat is wel origineel.
Er was trouwens weer hommeles tussen Blair en Brown. Op zijn laatste werkdag kreeg eerstgenoemde zijn vriend Arnold Schwarzenegger op bezoek. Maar zijn opvolger wilde Arnie ook zien en gatecrashte op 10 Downing Street. Vooral de Amerikaanse gast was trouwens ontstemd over deze lompe actie. Schwarzenegger zou een goede president zijn, ondanks zijn neurotische antirook-politiek in Californie, maar welke Amerikaanse president zou voor roken zijn. Ja, good old Bill Clinton, maar die mag niet meer.
Maar veel televisie kijk ik niet. Het kost me teveel tijd om het kaf van het koren te scheiden. Hoeveel kanalen hebben we wel niet? Ik zou liever zien dat er eentje was, welke om 23.00 op zwart gaat, maar niet nadat gebed en volkslied hebben geklonken.
Het schrijven verloopt prima, maar daar is verder weinig over te zeggen. Tussendoor nog even naar het fotomuseum geweest waar een kunstenaar onder meer alle kattenbelletjes van zijn huisgenote had opgehangen.
Have fed Bloss
Roly had some Go Cat
Someone (not me) has been sick on the kitchen floor.
Echte kunst zag ik afgebeeld in The Spectator.
Dit schilderij van Peregrine Heathcote spreekt me aan. Natuurlijk door de achtergrond met Battersea Power Station, maar ook die originele combinatie van deftige dames naast een soort goederentrein, eens een keer wat anders dan op een perron met een eersteklas wagon van een passagierstrein.
Ik las een uiterst bemoedigende recensie van een tentoonstelling in de National Gallery van de Nederlandse Meesters. Deze heet officieel “Dutch Portraiture and the Invention of the Human”, maar volgens recensent Richard Dorment had “How We Became Human” meer op z’n plaats geweest.
“All human life is here. Salomon de Bray paints newborn twins in their golden cradle, surrounded by a foaming sea of linens, blankets and draperies. When Frans Hals painted little rich girl Catharina Hooft, he contrasted her stiff dress embroidered in gold with the simple attire of her loving nurse. But he also showed that the personality of the lively two-year-old was as forceful – and as good-natured – as that of the woman who looked after her.”
Ook zeer positieve woorden John Allison voor dirigent Jaap van Zweden die met het Nederlands Philharmonisch optrad in Birmingham.
“His performances here were sensationally good, and it is a long time since I’ve been so gripped by Beethoven’s Fifth. Van Zweden grapped the opening bars excitingly, getting the orchestra to play this most familiair of music as if their lives depended on it.”
Op donderdag bezoek van vrienden uit Nederland, die een boerderij hebben gehuurd in de buurt van Canterbury en even op de koffie kwamen. Het weer heeft hen niet meegezeten, ondanks het feit dat graafschap Kent het droogste deel van Engeland is.
Met een schuin oog volg ik wat er zoal in Nederland gebeurd. Als ik ooit een boek over het vaderland ga schrijven, dan is “En wie gaat dat betalen?” de titel. Dit is geloof ik de meest gestelde, retorische vraag in de polder. Las het verhaal over een jongeman die in Pernis werd doodgemarteld terwijl twee gewapende politieagenten voor de deur stonden te luisteren naar zijn doodskreten. De agenten vonden het niet veilig genoeg om met zijn tweeen naar binnen te gaan. De helden. De juut bestaat niet meer. Het zijn kantoorklerken die in de openlucht werken. Het uitschrijven van bekeuringen gaat hen goed af, maar het echte werk… Bovendien laat het de verlammende werking zien die arbodiensten en vakbonden hebben op de maatschappij.
Ik sluit de week af met culinaire politiek. Onderzocht is welk eten past bij welke partij. Geniet…
Conservative: Offal, strong curries, goose fat instead of olive oil, well-hung game birds, half-rotted cheese
New Labour: Anything lite, fat-free ice-cream, decaf coffee, salt-free anything
Ingedeeld onder: De Groene Amsterdammer
Eén van de belangrijkste deelnemers aan de jongste Europese top zat in Londen. Daar werd de nieuwe Britse premier Gordon Brown door een spion nauwgezet op de hoogte gehouden van Tony Blair’s optreden in Brussel. Nog vers in Brown’s geheugen stond het debacle van december 2005, toen zijn aartsrivaal akkoord ging met de reductie van de Britse compensatie, hetgeen leidde tot een gat in z’n begroting. Dit keer had Brown meer invloed en belde hij Blair drie keer woedend op toen hij hoorde dat deze in had gestemd met Nicolas Sarkozy’s snode voornemen om het neoliberalisme wat te temmen. Hij kon echter niet voorkomen dat Blair weer wat macht van Londen naar Brussel verscheepte. Waar Blair de Europese Unie beschouwde als een spannend project, daar is het voor zijn opvolger een potentiële verliespost. (Meer…)
