Gearchiveerd onder: Londen varia
onden is duur, maar de kranten en boeken zijn hier goedkoop. Een degelijke kwaliteitskrant kost 70 pence, iets meer dan een euro. De reden is dat er van oudsher geen BTW geheven wordt op het geschreven woord. Naar mijn idee is dat een prachtige situatie die navolging dient in Nederland. Echter, de Europese Commissie heeft bepaald dat de Britten dit niet mogen doen, het fiscaal stimuleren van Het Woord. Soms krijg ik het verwijt dat Eurosceptisch te zijn, maar hoe kan het ook anders met zulke richtlijnen?
En dan nog is er maar een land dat een referendum gaat houden over de nieuwe grondwet, en dat is Ierland. De burger wordt belazerd waar hij bijstaat. Ik heb mijn lokale Member of Parliament, Wyvill Richard Nicolls Raynford, kort gezegd Nick (het is een socialist), gemaild die natuurlijk antwoordde dat het geen grondwet is maar een verdrag. De reinste Humpty-Dumpty natuurlijk, maar dat zijn we gewend van Labour. Wat een worod betekent hangt af van de persoon die het gebruikt.
Ik heb trouwens ook de kamerfractie van D66 gemaild om te vragen wat er liberaal is aan een rookverbod. En ook hier was het antwoord te voorspellen: de vrijheid van de een houdt op waar die van de ander begint. In plaats van een balans te zoeken tussen de vrijheden, geeft D66 alle vrijheid aan de een en niets aan de ander. Wat dat betreft is de VVD de enige liberale partij van Nederland. Hadden we maar een Conservatieve Partij. Het was heerlijk om even in Amsterdam te zijn waar nog zorgeloos kan worden gerookt, bijvoorbeeld in het bovenkamertje van het onvolprezen cafe ‘t Smalle waar ik zat te werken.
Maar natuurlijk zijn ook hier de puriteinen volop actief. De antirookmafiosi hebben zich verenigd in een club die Stivoro heet, meer een naam voor een bedrijf dat handelt in potloden. Wat zullen de bijeenkomsten van deze uiteraard zwaargesubsidieerde samenzwering gezellig zijn! Ik stel me mensen voor die mineraalwater drinken en zichzelf met kerst verwennen met bessenjenever. Ze zullen heel oud worden, over de honderd denk ik, en op hun sterfbed zullen we met trots terugkijken op hetgeen ze voor de mensheid hebben betekend. Ja, oma heeft ervoor gezorgd dat Lucky Luke kauwt op grassprietjes! De treurnis.
Maar alvorens af te reizen naar Amsterdam eerst de Tour de France voorbij zien komen. De eerst etappe startte officieel op Tower Bridge, maar de echte start was bij het Greenwich Maritime Museum, een paar honderd meter van ons vandaan. Het was de derde keer dat ik de Tour heb gezien. Toen ik jong was, en nog niet dik, heb ik ze voorbij zien komen in Normandie en in de buurt van Bourges. Ach, dat waren tijden dat ik elke wielrenner kende, ja, dat waren de dagen dat Nederland nog wat voorstelde, de Raasmannen op het vlak, de Postmannen in de bergen en Jean-Paul van Poppel op de eindstreep. Namen als Hanegraaf, Rooks, Van der Velden, Lubberding komen naar boven, evenals de onvergetelijke Theo Koomen, die je in de veronderstelling bracht dat de Tour elk moment in je achtertuin langs kon komen.
De Tour zorgde voor leuke stukken, zoals van Harry Mount in The Daily Telegraph. Deze passage vond ik erg aardig.
“John Major and George Orwell got it wrong when they described Britain as a country full of old maids bicycling to Holy Communion through the morning mist. Britain has never been a natural bicycling country like France, Italy, Germany and Holland – where plenty of old maids do still bicycle to Communion, and in long dresses on sit-up-and-beg bikes, too. We’ve always thought of bicycling as a faintly ludicrous activity, good for vicars and children, but not really a very grown-up thing to do.”
Inderdaad, een herenfiets is niet te krijgen. Van mijn mountain bike is een trapper afgebroken. Repareren kost 45 pond, een nieuwe 50 pond. Krankzinnig. Ik haat het kapitalisme.
Voor het eerst gevlogen vanaf het knusse City-vliegveld, met een Fokker 50 van de Vlaamsche Luchtvaartmaatschappij. Onderweg nog wat stukjes gelezen uit John Gray’s Strohonden, waarin zoveel verstandige opmerkingen staan: “De meest vrije mens is niet degene die handelt op basis van redenen die hij heeft gekozen, maar degene die nooit iets te kiezen heeft.”In Amsterdam een vol programma. In de krant las ik dat Thatcher’s ouders waren bevriend met de grootouders van Jane Birkin, die eveneens woonden in Grantham en daar een bioscoop hadden.
Becoming Jane
Over Thatcher gesproken. Met tranen in mijn ogen van politieke nostalgie keek ik naar haar optreden bij David Frost. Let op het ‘oud boys’…
http://www.youtube.com/watch?v=1aZdAyHVjzQ
Haar autobiografie was natuurlijk vreselijk saai, hegeen in contrast staat met de dagboeken van Reagan die net zijn uitgekomen en ik graag zou willen lezen, als ik de tijd ervoor had. Meer dan zeven honderd pagina’s over het weer, over de films zie n hij zag, de gasten die hij ontving, het eten dat hij at en over de kogel zie zijn lichaam doorboorde (“Getting shot hurts.”")
Een recensent schreef:
“He records every haicut, always notes the weather en gives the titles of movies watched.” He often writes, ‘A good time was had by all,’ or concluded a day with, ‘and so to bed’.”
Een jeugdheld
Wat ik nog meer onder ogen kreeg. Een interview met Deepa Mehta d cineaste ie de film ‘Water’had gemaakt, waar ik het vorige week over had. Ze vertelde dat ze in India met de dood was bedreigd, dat gewelddadige Hindoestaanse fundamentalisten het werk onmogelijk maakten “in a way that is no different from Christian fundamentalists in the West”.
Ongekend. Sinds wanneer maken gewelddadige SGP’ers en andere Christenen het werk van filmregisseurs onmogelijk? Zou ze misschien Islamitische hebben bedoeld? Over problemen met moslims gesproken. In Engeland wil Gordon Brown dat de burgers vlaggenstokken gaan neerzetten in hun tuin. Dit soort partiottisme past goed bij Amerika, maar in het geheel niet bij de Britten, voor wie het zwaaien met de vlag iets ironisch heeft. Zou zijn verzoek te maken hebben met het feit dat je leges aan de gemeente moet betalen als je zo’n stok in je tuin wil zetten. De Pole Tax.
Ik heb trouwens genoten van een verhaal over een vrouwtjesvos die stad en land en water afging om eten voor haar kleintje te zorgen. Op een eilandje vond het diertje een ei van een gans, die ze in haar bek nam waarna ze terugzwom naar haar hongerige baby.
Uiteraard zorgde het voor mooie brieven:
Sir – The resourcefulness of the egg-hunting vixen reminds me of my Balinese cat, who climbs trees, inching along fragile branches, to take eggs, one at a time, from a rock dove’s nest. She brings them down carefully, cracks them on a tree root and then enjoys her lunch. The rock dove appears to have no such intelligence as, although it frequently watches the egg napper, it continues to build its nest in vulnerable positions.
Janet Goacher, Berkhamsted, Hertfordshire
Hard aan het boek gewerkt, in ieder gevat totdat ik halverwege weer eens ziek werd. Ik schijn een soort chronische voorhoofdholte-ontsteking te hebben, werd mij in het AMC verteld, door de KNO-arts. In mijn linkeroor, het zorgenkindje, constateerde de arts wat vuiligheid, dit in tegenstelling tot de Britse KNO-arts die er een paar dagen eerder naar had gekeken. De NHS is nergens goed voor. Toch verlies ik langzaam het vertrouwen in de medische stand. Tijdens mijn research voor het boek kom ik fraaie kunst tegen, zoals dit schilderij van Breughel’s Val van Icarus, dat centraal komt te staan in mijn hoofdstuk over Englishness. Een boer die gewoon met zijn werk doorgaat terwijl iets verderop zo ongeveer de wereld vergaat. Dat thema spreekt me erg aan. Om hem in het echt te zien, moet ik naar Brussel.
Moedig voorwaarts
Op de Groene-borrel in het Berry Asfalt-complex was het prettig. Na vele jaren weer eens mijn collega uit Berlijn gezien en gesproken. Tijdens de toespraken in de theaterzaal zat er een oude heer, die verdomd veel op Jan Blokker leek. Misschien was het hem wel. In ieder geval begin hij me, uit het niets, uit te leggen dat De Groene een opinieweekblad is. Zie ik er zo snugger uit?
De zomerse Groene is trouwens een plezier om te lezen. Ik kon me er mij hart luchten over het Engelse rookverbod en wederom was er plaats voor Baudrillard. Er staat ook een aardig interview in met Femke Halsema die ergens beweert dat Channel 4 het bewijs is dat commerciale omroep ook kwaliteit kunnen uitzenden. Channel 4? De omroep die elke avond op prime time Big Brother brengt, ja een Big Brother waarbij de Nederlandse versie met Willem, Bart en Ruud een soort Buitenhof was.
Kwaliteitstelevisie volgens Femke:
Charley slags off housemates to Nicky
Day 43
By Miriam Zendle, Music Reporter
Warning: This article contains language and/or sexual references that younger readers are advised to avoid.
Charley spent her evening spewing insults about fellow housemates to a subdued Nicky.
After finding out that they were both nominated for eviction, the duo spent most of the evening together, with Charley calling one particular unnamed housemate an “ugly cow”, “ugly bitch” and “a plain Joe”. “I don’t know how she got onto the show,” she continued, “it’s better that I go so she can get some limelight, ‘cos with me here, it ain’t gonna happen…if we weren’t here, shitface would have been up again.” Charley went on to reveal she was sick of sitting around and “talking shit” to other housemates. “Even the guys…they’re divs, dickheads. I can’t stand the sight of looking at her each day, she does my fucking head in. She gets on my fucking nerves. If I stay, they’ll keep her in. I’ve hated her from day one.”
Het gezicht van Channel 4 is Jon Snow, de hypocriete nieuwslezer die geen klaproos wilde dagen voor de gevallenen van de Eerste Wereldoorlog omdat hij tegen zo neutraal mogelijk wil zijn, maar wel een speldje droeg voor Live Aid.
Wat hij consequent draagt, zijn felgekleurde stropdassen, tot deze week toen hij net als zijn BBC-rivaal Jeremy Paxman aankondigde om geen dassen meer te dragen. Schande, vond ook deze representante van de stropdasdragende klasse.
Sir – Please tell Jeremy Paxman and all other middle-aged men that not wearing a tie and revealing a scraggy neck is a real turn-off for the ladies. A shirt without a tie with a sweater or on holiday is fine, but with a suit for business is totally inappropriate.
Rosemary Vollans, Knaresborough, North Yorkshire
Op vrijdag naar Den Dolder gegaan, om vandaaruit met moe naar Zeist te fietsen, alwaar we zoals wel vaker gingen eten bij Pandarve, een prima restaurant in he centrum. Naast ons zat een man zich te ergeren aan een stuk in De Telegraaf over files op fietspaden. Waar gaat het heen met de wereld, vroeg hij aan me. Een paar uur eerder had ik in De Groene gelezen, in een fijne column van de parlementaire redacteur, dat het ministerie van landbouw speelgoed wil geven aan de opgesloten varkens in de boederijfabrieken. Dat leek mijn stukken absurder en ik vertelde het mijn geachte buurman. Verkeerde inschatting. “Dat is wel een goed idee, want het verhoogt hun welzijn.” Mijn opmerking dat ze ze misschien beter helemaal vrij kunnen laten, zorgde voor ongeloof op zijn gezicht.
Op de terugweg langs de begraafplaats gefietst, waar mijn vader het graf deel met mijn oma, mijn groottante en vele konijntjes. We reden langs de villa van mijn eerste liefde, Petra, dochter van een aardappelhandelaar. Met haar ben ik in 1985 naar de film Out of Africa geweest, een film waar ik me weinig van herinner. Mooie herinneringen heb ik aan de lessen natuurkunde, tijdens welke spelletjes speelden en Paul McCartney’s We All Stand Together neurieden. Och, wat was ik er trots op en blij mee dat ze mij verkoos tussen alle Philip-Oscar’s, Jan-Willems en andere dubbelnamige aanbidders. Wat zal er van haar geworden zijn? Fotomodel? Het moest haast wel.
We reden ook langs De Hoefslag, waar ik vroeger de ochtendkrant bracht, de tijd waarin de eigenaar Fagel op een nacht werd vermoord. Het was een heerlijke avond om te fietsen. Nabij mijn moeder’s huis zag ik een woning met de naam “tis altijd wat”. Wat een verschil met de Franse namen aan de rijke kant van het spoor. Het was een week vol melancholie, de fietstochten langs de plek waar vroeger De Meer stond, de wandeling in de Willemsstraat waar het huis met de eikenhouten steunpalen is afgebroken. Waar blijft de tijd? De tijd dat mijn oor nog gezond was, dat ik tijd had om dikke Russen te lezen, dat ik naar ‘Wie van de 3?” keek op de televisie? In Hilversum Noord hebben ze, zag ik, bossen gekapt voor een nieuw fabrieksgebouw voor RTL. Schande. Thuisgekomen opende ik de boekenbijlage van de NRC Handelsblad, waar een mooi stuk stond over slow reading. Daar is het tijd voor.
Ik sluit deze week af met diepe, nederige excuus aan vrienden die ik niet gezien heb wegens ziekte en tijdgebrek. Ik denk aan jullie en zal de Royal Mail aan het werk zetten. Laat ik Sir Paul de laatste, passende woorden geven.
Win or lose.
Sink or swim.
One thing is certain we’ll never give in.
side by side
hand in hand
We all stand together
Play the game
fight the fight
but wath’s the point on a beautiful night
arm in arm
hand in hand
We all stand together
2 reacties so far
Een reactie plaatsen
Dag beste, zou je naar bovenstaand emailadres willen mailen? Ik heb dit artikel net gevonden en belde Petra erover op. Ze was er ontroerd over. Bij voorbaat dank, groeten René
Reactie door Petra Veldhuijsen 25 november 2009 @ 19:48Beste ?,
Reactie door Petra Veldhuijsen 25 november 2009 @ 20:28Wat grappig, ik heb je artikel gelezen, het ontroerde mij enorm.
Ik weet even niet wie je bent, zou je een reactie willen geven?? Groetjes Petra Veldhuysen