London Calling: notities uit een gekkenhuis

Er heerst paniek in het Londense stadhuis nu Boris Johnson aan kop gaat in de opiniepeilingen voor de aankomende burgemeesterschapverkiezingen. Dat heeft geleid tot twee merkwaardige brieven. Allereerst was er een schrijven van Scotland Yard aan Boris Johnson met de mededeling dat hij in het illegale bezit is van de sigarenkoker van Tariq Aziz. In mei 2003 had Johnson, als verslaggever, een bezoek gebracht aan het zwaargehavende departement van de voormalige minister van buitenlandse zaken van Irak. Als aandenken aan dit avontuur had Johnson, geen roker, de koker meegenomen, iets waar hij een paar dagen later in geuren en kleuren over vertelde in zijn Daily Telegraph-column. Hoewel Livingstone alle betrokkenheid bij de brief ontkend, is het vreemd dat de politie na vijf jaar, kort voor de verkiezingen, opeens in actie komt. Inmiddels heeft hoofdcommissaris Sir Ian Blair laten weten dat het om een vergissing ging.Interessanter is een open brief, begeleid door een petitie, die afgelopen week in The Guardian en op de website van de denktank Compass stond. Ruim honderd vooruitstrevende politici, intellectuelen en academici riepen daarin op om voor Livingstone te stemmen. Tot de ondertekenaars behoorden de socioloog Zygmunt Bauman, de politicus Tony Benn, de communistische filosoof Robin Blackburn, de salonsocialiste Polly Toynbee, de zanger Billy Bragg (die Livingstone’s Londen zo onleefbaar vond dat hij nu in Dorset woont) en de acteur Tony Robinson, beter bekend als Baldrick, het stootkussen van Edmund Blackadder. De ondertekenaars zijn voor het overgrote deel niet stemgerechtigd in Londen en behoren tot de mensen die George Orwell in The Road to Wigan Pier omschreef als “mistroostige kliek van hoogmoedige vrouwen, sandaaldragers en bebaarde vruchtensapdrinkers die afkomen op de geur van de ‘vooruitgang’ zoals blauwe vleesvliegen op een dode kat”. Er is echter iets merkwaardigs aan de hand met de brief. Hij is zo lyrisch, humorloos, zelfingenomen en langdradig – compleet met cijfers en opsommingen – dat het lijkt op een parodie, afkomstig uit het Boris-kamp, of zelfs van Boris zelf. Dat is althans de overtuiging van Spectator-columnist Rod Liddle. “Wat Boris op prijzenswaardige wijze heeft gedaan is het tonen van de buitengewone arrogantie en naïviteit bij een deel van de progressieve gemeenschap. (…) Deze parodie heeft hem mogelijk een paar stemmen opgeleverd van liberale lefties als mijzelf die de lijst met namen heeft doorgenomen en besloten om, voor het eerst in ons leven, Conservatief te stemmen.” Volgens anderen is de brief wel echt en haalt Liddle een truc uit in de traditie van de befaamde, conservatieve satiricus Auberon Waugh. Echt of niet, zodra The Guardian intervenieert in een verkiezing loopt het meestal goed af voor de tegenpartij. In 2004 stuurden bezorgde lezers van de krant brieven naar inwoners van Ohio om ze te verzoeken op John Kerry te stemmen. De cruciale staat stemde vervolgens massaal republikeins.