Londens Dagboek: aantekeningen uit een gekkenhuis

Gordon Brown heeft gebroken met een belangrijke etiquette door ruzie te maken met de Garden Room Girls, de ongeveer twintig permanente secretaresses van 10 Downing Street, die uitzicht hebben op de achtertuin. Op een ochtend zou de ongedurige Brown een van hen zelfs van de stoel hebben getrokken om zelf achter de computer plaats te nemen. Met de dag verlangt de elite-eenheid van Downing Street sterker terug naar Browns voorgangers. Tony Blair nam ze bij toerbeurt mee naar exotische vakantiebestemmingen, John Major flirtte met ze en Margaret Thatcher beschouwde ze als een klankbord.

Deze anekdotiek staat niet op zichzelf. Zelfs de styliste baalt van Brown. Waar Blair opmaaksessies altijd als een knorrende poes onderging, gedraagt zijn opvolger zich obstinaat tijdens het wegschminken van de wallen onder z’n ogen. Kabinetsleden, adviseurs en hoge ambtenaren moeten geregeld telefonische donderpreken aanhoren, terwijl ze in hun mailbox steeds vaker driftige e-mails aantreffen. Niet zelden heeft de premier ze reeds voor vijf uur in de ochtend geschreven. In hoofdletters. De reden dat Brown zulke lange dagen en korte nachten maakt, is dat hij alles onder controle wil hebben. In het satirische blad Private Eye wordt hij dan ook neergezet als een ‘Supreme Leader’ die dekreten uitdeelt, collega’s consequent met ‘kameraad’ aanspreekt en in ongenade gevallen partijleden uit de geschiedenisboeken laat schrappen. Een bestuurlijke Pyongyang-stijl werkte misschien op het ministerie van Financiën, niet op Downing Street. Brown slaapwandelt dan ook van de ene crisis naar de andere, in het – langzamerhand volle – besef dat weinig zaken te controleren zijn. Dat geldt ook de leden van zijn kabinet, die zoveel misstappen begaan dat ze het reserve-elftal van New Labour worden genoemd. Het liefst zou Brown alle departementen eigenhandig leiden. Dat hij de kiezers evenmin vertrouwt, bleek toen hij vorig jaar na zijn machtsovername weigerde verkiezingen uit te schrijven. Wat Brown echter vooral humeurig zal maken, is dat hij de controle over de economie aan het verliezen is. De kredietcrisis dreigt het Verenigd Koninkrijk zelfs extra hard te treffen omdat het succes van Browns economische beleid is gebaseerd op krediet.

Inmiddels heeft hij zijn werk deels gedelegeerd aan de nieuwe communicatiestrateeg Stephen Carter. Diens cv sluit naadloos aan bij zijn nieuwe baan. Bij Offcom, het Britse mediacommissariaat, heeft Carter zijn zakken gevuld met geouwehoer over ‘workstream prioritisation’ en ‘enforcement mechanisms to the outputs’. Daarna werkte hij bij het zwalkende televisiestation ntl, waar hij compleet met bonus en gouden handdruk vertrok, ondanks een dreigend faillissement. Op de vraag hoe hij daar investeerders lokte, antwoordde hij: ‘Wat ik hun vertel is voor negentig procent bullshit en voor tien procent streng geselecteerde feiten.’