London Calling: notities uit een gekkenhuis

Wat zijn ze heerlijk creatief, de Engelse persfotografen. Een dag na de nederlaag van zijn partij in Crewe, bezocht Gordon Brown, net als ik een week eerder, Guy’s Hospital om de hand te schudden met patienten en te ‘luisteren’. Overal in het ziekenhuis hangen bordjes met mededelingen als ‘exit’ en ‘way out’. En ja hoor, Brown ging precies onder zo’n bordje staan en de fotografen konden hun lol niet op. Juist om dit soort dodelijke foto’s te voorkomen had Brown een extra spindoctor ingehuurd, maar dat bleek voor niemendal te zijn geweest. Het zou aardig zijn om dorpspolitici als Balkenende, Rouvoet en Hirsch Ballin actief te zien in Engeland. Ze zouden er geen week, misschien geen dag, overleven. De pers is hier, anders dan in Nederland, meedogenloos.

 

 

Ondertussen volgt Nederland de Britse politiek nauwgelet. Nu gaat men, net als de Britten, over tot het bewaren van mail-, telefoon- en SMS-berichten. Het CDA en de VVD hadden de gegevens het liefst tot iemands dood bewaard, om deze vervolgens naast het lijk in de kist te leggen of te verbranden (wat tot kamervragen zou leiden vanwege de negatieve milieueffecten). Een eersteklas schurk als Fred Teeven, ex-officier van justitie in Amsterdam, vindt het allemaal fantastisch natuurlijk. Het is buitengewoon incorrect om hem een fascist of een nazi te noemen – daarvoor is zijn kleedgedrag te slonzig – maar hij lijkt meer op een bureaucratisch personage uit Het Proces van Franz Kafka, of een hond uit George Orwell’s Animal Farm. Interessant is te zien hoe de VVD hier verschilt met de Britse Conservatieven. Terwijl de Nederlandse liberalen een soort politiestaat voorstaan, komen de Tories op voor de oude vrijheden van de vrijgeboren Engelsman.

 

Een vriend van me bracht het fraai onder woorden. Naar aanleiding van de affaire-Nekschot mailde hij me de volgende zinnen:

 

“Wat had Orwell het toch goed gezien. Het nieuwe fascisme slijpt de messen. Het is een levensgevaarlijke tijd. Daar kan geen grap meer tegenop.”

 

Las trouwens dat Paul Velleman de dienstdoende officier van justitie was bij de zaak-Nekschot. Ik ken deze aanklager nog uit mijn tijd als rechtbankverslaggever en hij was met afstand de saaiste, meest technocratische spreker van allemaal. Hij deed vooral verkeerszaken over kettingbotsingen in Huizen of Diemen-Zuid.

 

Hoewel het geen tijd meer is voor grappen, slaagde een lezer van mijn lijfblad om nog met een geestige brief te komen over het opslaan van alle communicatiegegevens van de vrije burgers:

 

 

 

 

Over Boris gesproken. Hij heeft zijn eerste vragenuurtje in het stadhuis achter de rug en het was een feest. Toen Darren Johnson, een Groen gemeenteraadslid hem uitnodigde om de plannen van de partij voor een revolutionair soort brug over de Theems in Oost-Londen te komen bekijken antwoordde hij enthousiast, aandachtig zijn klassieke achtergrond en met een verwijzing naar Julius Ceasar: 

 

“What are they? Do you envisage a kind of catapult?”

 

Op een vraag van zijn partijgenoot Tony Arbour over de locaties van bushaltes reageerde hij:

 

“Tony, I’m reluctant at this stage to make a big announcement about who will have sovereignty over the siting of bus stops.”

 

Tenslotte gaf de socialiste Valerie Shawcross, bang voor gevaar, de hoogblonde burgemeester een fietshelm. Hierop zei Boris dat zijn besluit om een helm te dragen was “really motivated by a desire to be as anonymous as possible”.

 

Wat een verschil met zijn voorganger en andere politici.

 

 

Marina en Boris Johnson

 

Boris heeft voorgesteld om hangjongeren in de Londense prachtwijken lessen in Grieks en Latijn te geven. Een mooi en moedig voorstel, maar vanuit linkse kringen klonk meteen cynische kritiek. Het zou snobistisch zijn, denigrerend, noem maar op. Maar juist uit dit voorstel blijkt hij serieus Boris de talenten van mensen neemt, en ze niet als slachtoffer wil zien.

 

Genoeg politiek!

 

Nou ja, bijna dan. In The Speckie een artikel van de New Yorkse burgemeester Michael Bloomberg waarin hij Boris adviezen geeft, zoals het zo vroeg mogelijk nemen van drastische beslissingen. Hij gaf als voorbeeld zijn geweldige wet welke roken in openbare gelegenheden onmogelijk maakte. God, is dat het ergste probleem waarmee de Bagel kampt? De angst voor sigarettenrook kwam ook naar voren in de biografie van Cherie Blair die ik nu in opdracht van een deftige Nederlandse krant lees. Bij de eerste inspectie van 11 Downing Street (de ambtswoning van de minister van financiene die door de Blair zou worden gebruikt omdat nr. 10 te klein is) klaagde ze over de sigarenrook die was achter gelaten door de Conservatieve minister van financien Kenneth Clarke. Alsof je op zondagochtend in een jazzclub stond, klaagde het arme kersje.

 

Moet binnenkort maar eens beginnen aan mijn zomeressay over het fanatisme van de anti-rokers. Ik was van plan om een link te leggen met 11 september 2001 (dat de angst van de New Yorkers voor de sigaret te maken heeft met het beeld van de twee rokende WTC-toren) of met alle pogingen de laatste maanden de Olympische vlam te doven. Maar misschien moet ik dat wel niet doen en me inhouden…

 

 

Deze week een beetje gewerkt en proberen bij te komen van de operatie, waarbij ik nu al negen dagen niet heb gerookt (nog vijf te gaan, dagen). Op donderdag probeerde ik het zonder pijnstillers maar dat bleek geen goed idee te zijn. Helaas heeft de operatie geen positief effect gehad op mijn oorsuizingen, eerder een negatief effect. Het geval van hopeloos genoemd woorden. Mij rest niets dan voortmodderen, of een behandeling bij een wonderdokter in Kerala. Of misschien helpt het luisteren naar de eerste CD van Scarlett Johansson, waarop ze nummers van Tom Waits een eigen wending heeft.

 

“Her voice is not a revelation, but works perfectly: sometimes manly, deep and mannered, sometimes a breathy, Monroe-like drawl,” schreef een recensent.

 

 

 

Inmiddels is ook het cricketseizoen weer begonnen en de teams spelen opeens met veel buitenlanders. Voorheen was het een regel dat er per team niet meer dan twee overzeese spelers mochten meespelen, maar nu is het aantal onbeperkt. Dit gaat te koste van Engels talent en waar dat toe kan leiden is zichtbaar in het voetbal. Engeland neemt komende maand niet eens deel aan het EK . Die verruiming heeft natuurlijk te maken met Europese regelgeving. Jaja, toen de Engelsen in 1973 toetraden tot de EEG heette het dat de Brusselse invloed beperkt zou blijven tot “certain changes in the law on economic matters”. Wat zijn ze genaaid, op het eiland.

 

In het weekeinde afgereisd naar de boerderij van Mark en Santhi in Suffolk, met de auto die het ten hoogte van de Orwell-brug veel lawaai begon te maken. Alleen de vierde versnelling deed het nog geruisloos. Waarschijnlijk moet er een nieuwe schakelbak in. Als er iets mis is met de versnellingsbak, kunnen we beter een nieuwe auto kopen. En dit alle gebeurde juist toen ik eindelijk besloten had om eens te gaan rijden, om te kijken of een poging tot het behalen van een rijbewijs enige zin heeft. Mogelijk is de auto bang geworden. De zon scheen in Suffolk maar de zeewind was fors. Ik maakte kennis met George, de zwerfkat die in de tuin leeft. Hij eet dagelijks vogels, muizen en konijnen. De tuinschuur lijkt op een slachterij. Overal botjes en veertjes. Mooie verhalen weer van Mark over zijn tijd in Noord-Nigeria waar hij een honingfabriek heeft opgezet. De bewaking van die fabriek werd verzorgd door de uiterst bekwame, loyale en gewelddadige Faluni-clan, islamitische boeren wier leven geheel draait om koeien. Van Londen hadden ze nog nooit gehoord en een van Allah’ koeienmelkers vroeg of daar ook koeien rondliepen. Mark wilde uit empathie geen ‘nee’ zeggen. Volgende vraag was of er Faluni leefden in Londen. Hierop antwoordde Mark dat hij veel Nigerianen in Londen kende, maar dat hij nog nooit een Faluni was tegengekomen. Diepe stilte, een vragende blik, na een minuut gevolgd door de vraag. “Maar wie zorgt er dan voor de koeien.”

 

In de avond Troy gekeken, het soort film waar ik weinig mee heb. Heb met een oog gekeken en ondertussen The Speckie gelezen,  meer in het bijzonder over een fototentoonstelling bij Chris Beetles (mijn lievelingsgalerie) met werk van Patrick Lichfield, Lord Lichfield, het fotograferende neefje van de koningin dat drie jaar geleden veel te jong is overleden. Helaas sluit de expositie alweer op 4 juni en dat is te snel om er iets over te schrijven voor De Groene. Er zijn prachtige foto’s te zien van Mick Jagger, Yves Saint-Laurent en Jane Birkin. Een iconische foto is deze van Paul en Talitha Getty op hun dakterras in Marrakesh. Talitha (een actrice met Nederlandse ouders) zou een kleine twee jaar later sterven aan een overdosis.

 

 

Flower power in de Maghreb 

 

Volgende dag rond het middaguur door de stromende regen terug. Mark bracht ons met de auto naar Chelmsford, een verschrikkelijk lelijk stadje dat ongeveer halverwege ligt. Bij een tankstation zag ik een old-timer staan. Daar oude ze hier van: in een antieke Ford op een regenachtige zondag over de autoweg scheuren. 

 

 

 

Vanuit Chelmsford de trein, metro en bus genomen naar Greenwich waar Poes in de keuken stond. Toen ze ons zag liep ze meteen naar de deur toe om buiten te poepen. Een week eerder, toen de zon nog scheen, hebben we haar trouwens een fijne douche gegeven met speciale poezenshampoo. Sindsdien heeft ze minder wondjes op d’r huid. Heel leuk vond ze het niet, maar na een kwartier was ze het weer vergeten en likte ze haar vacht schoon.

 

 

 

Lees in de kranten allemaal negatieve recensies over Cherie Blair. Zij klaagt over mysogynie, maar de recensenten zijn vooral vrouwen. Een soort grote cat fight, met dubbelzinnige krantenkoppen als The End of a Period (Cherie is in het boek geobsedeerd door haar mentruatie) en Money for Nothing (en ze is even geobsedeerd door geld).

 

Helaas nog geen recensies over mijn boek gezien… Misschien wacht men op vergelijkbare boeken of is het niet belangrijk genoeg. In een recente editie van De Groene Amsterdammer las ik een recensie van Rob Hartmans over het jongste boek van Roger Scruton over ”onheilsprofeten” als Frank Furedi en Theodore Dalrymple.

 

 

 

Onheilsprofeten? Waar is dat op gebaseerd? Ik zal het hem eens vragen bij een borrel. Misschien moet hij eens een tijdje in Engeland gaan wonen om het dumbing down van de maatschappij in volle glorie te aanschouwen. Of naar Groningen, waar een vriend van me vertelde over de mondelinge examens Engels die zijn vrouw houdt op een MEAO. De lat is zo laag gelegd, liet hij me weten, dat je een gediagnosticeerde debiel moet zijn om niet te slagen. Dat komt natuurlijk voort uit het sociaal-democratische idee dat iedereen moet slagen en gelukkig moet zijn. Maar hoe blij is iemand met een diploma dat niets voorstelt? 

 

*** ingezonden mededeling ***’

 

 

*** ingezonden mededeling ***

 

Zoals gewoonlijk amper televisie gekeken maar ijsberend door de woonkamer zag ik een stukje uit een realistische documentaire waarin Sarah Ferguson een bezoek brengt aan een working-class (nou ja, een not-working-class) gezien uit Hull. Ze probeerde iets te doen aan de eetgewoonten, want al wat er werd gegeten was gemaksvoedsel uit blik van de goedkoopste supermarkten. Met financiele armoede had het niets te maken, want hun budget is even hoog als het onze, terwijl hier wel gezond (en met de handen) wordt gegeten.

 

 

 

De hertogin sprak ook met de vader van de vader van het gezin, een bejaarde kerel die dagelijks op zijn volkstuin te vinden is en allerlei groenten verbouwt. Hij wil ze graag en gratis geven aan zijn zoon en diens familie, maar die weigeren het gratis en gezonde eten pertinent. Maar die ouwe baas kwam uit een tijd waarin mensen sterker, gezonder en meer gewend waren, meer dan de kasplantjes waaruit onze wereld bestaat. Kijk, daar schrijven Furedi, Dalrymple en Scruton over.

 

Het is ook een wereld waarin overal waarschuwingsborden staan. The Speckie had een foto van zo’n bord op het strand van Blackpool. Er stond onder meer:

 

No Smoking

No Alcohol Consumption

Water safety (met vier verschillende vlaggen en bijbehorende uitleg)

Please do not feed the donkeys or put pushchairs unnder donkeys heads!

Water can cause drowning en DEATH!

Vandalism could kill

Watch yourself (due to tidal conditions areas of mud may appear on the beach)

 

Kortom, gezellig een dagje naar het strand.

 

Sorry voor het gemopper. Het is overmacht. Tijd om af te sluiten met de brief van de week, bedoeld om in de stemming te blijven…