London Calling: notities uit een gekkenhuis

Daags na de dodelijke aanslag op de Britse consul Roger Short in Istanboel, eind 2003, verscheen er in The Daily Telegraph een ingezonden brief van zijn dochter Katherine. De tekst luidde: “Geachte heer, mijn vader kocht altijd uw krant – ik kon hem daar nooit van afbrengen. We maakten altijd grapjes met elkaar over hoe de hoofdredactie altijd een excuus vindt om een blondine af te beelden bij een voorpaginaverhaal. Gezien zijn veelbeschreven droge gevoel voor humor, zou hij teleurgesteld zijn dat geweest u er geen heeft kunnen opzoeken om hem te vergezellen op de voorpagina, afgelopen vrijdag.”

Naast een toonbeeld van Britse onderkoeldheid is dit ook een bondige analyse van het fotobeleid bij de grootste kwaliteitskrant van het land. Het streven lijkt te wezen om niet alleen op de voorpagina, maar op elke pagina een aantrekkelijke jongedame af te beelden. Geen schaarsgeklede Tracey uit Essex of het Big Brotherhuis, maar een bij voorkeur door Valentino aangekleed fotomodel. Hoewel de lezersgroep voor een grotedeels bestaat uit behoudende plattelandsbewoners, onder wie veel gepensioneerde onderkorporaals in Hampshire, heeft de krant meer modepagina’s dan de concurrenten. Om het de fotoredactie makkelijk te maken, wordt er in de economiekaternen ruim aandacht geschonken aan het financiële welzijn van modehuizen, met name Agent Provocateur. Op de nieuwspagina’s gaan berichten over voedsel of Yummy Mummy’s steevast gepaard met een afbeelding van Nigella Lawson, wier broer ooit de hoofdredacteur van The Sunday Telegraph was, en waar de Nederlandse pers begin maart uitkijkt naar het eerste kievitsei, daar zoekt de Telegraph naar de eerste fietsende deerne tussen de krokussen in een van de koninklijke parken.

Ter gelegenheid van het bezoek, eind maart, van het echtpaar Sarkozy aan Londen, veranderde de krant zelfs in een veredeld fotoalbum. De politieke boodschap van de president kwam ergens op pagina vijf aan de orde nadat de voorgaande pagina’s in beslag werden genomen door zijn vrouw. Modechef Hilary Alexander kreeg een hele pagina tot haar beschikking om de garderobe van Carla Bruni te recenseren, in de roddelrubriek wist Mandrake te melden dat de presidentsvrouw baalde van het ‘gescheiden slapen’-protocol op het paleis terwijl de parlementaire sketchschrijver Andrew Gimson op de voorpagina nauwgezet verslag deed van ‘de nieuwe Jackie’, met passages als “De Hertog van Edinburgh was duidelijk in zijn sas met mevrouw Bruni’s gezelschap, terwijl zij van hem gecharmeerd leek. Gegeven de omstandigheden was het een wijze voorzorgsmaatregel van de jonge bruid zich door haar moeder te laten vergezellen”.

Op de redactie zelf is al tijden een cat fight aan de gang tussen de twee schoonheidskoninginnen van de krant: de columnisten Celia Walden en Bryony Gordon. Ze strijden om zoveel mogelijk ruimte voor autobiografische, rijkelijk geïllustreerde verhalen van levensbeschouwelijke aard. Op de ene dag schrijft Bryony over stoppen met roken, vervolgens slaat Celia terug met een verslag over het probleem van ‘underdressing’ waarna Byrony de genadeklap probeert uit te delen met een reportage over “glorieuze borsten”. Het satirische blad Private Eye spreekt inmiddels over ‘The Beauty and the Breasts’. De buitenproportionele aandacht voor vrouwelijk schoon heeft niet kunnen voorkomen, of er mogelijk aan toe bijgedragen, dat de voorpagina van The Daily Telegraph door academici uit Manchester is uitgeroepen tot een vorm van kunst, a thing of beauty.