Gearchiveerd onder: De Groene Amsterdammer
Het gebeurt niet vaak dat groene politici zich keren tegen een beleidsvoornemen waar het voorvoegsel ‘eco’ voor staat. Een uitzondering vormen de ‘ecosteden’ van Gordon Brown. De geplande aanleg daarvan maakt deel uit van het streven van de Britse regering om de komende twintig jaar elke dag honderd nieuwe woningen te bouwen, om zo iets te doen aan de krapte op de huizenmarkt in Zuid- en Midden-Engeland. Bovendien krijgt de overheid op deze manier wat extra geld binnen. Alleen al de verkoop van oude defensieterreinen levert driehonderd miljoen pond op.
Er is goed nagedacht over de marketing van deze plannen. Het omstreden voornemen om het green & pleasant land te verstedelijken bestaat al sinds de dagen van Blair, maar het is Brown geweest die er een milieuvriendelijke wending aan heeft gegeven. Waren de jaren vijftig de optimistische tijd van de ‘New Town’, een halve eeuw later is, conform de tijdgeest, de ‘Eco Town’ in de mode. Er liggen beloften, zonder garanties, om milieuvriendelijke materialen te gebruiken alsmede zoveel mogelijk zonne- en windenergie. Veel ecologische voordelen zullen echter teniet worden gedaan door het autogebruik, daar deze ecosteden niet zullen worden uitgerust met een fijnmazig spoornetwerk.
Het predikaat ‘eco’ heeft niet gezorgd voor een verminderde tegenstand. Vorige maand zijn duizenden plattelandsbewoners naar Westminster getrokken om te protesteren tegen de plannen. Een prominente verzetshaard is Oxfordshire, waar de vijftienduizend huizen tellende stad Weston Otmoor is gepland, en het verzet wordt geleid door Anthony Henman, vader van tennisspeler Tim Henman. Hoe impopulair Labour daar onder meer door de bouwplannen is, bleek begin juli bij de tussentijdse verkiezing voor het locale kiesdistrict Henley, waar de partij op de vijfde plaats eindigde en zo weinig stemmen kreeg dat ze haar borg verspeelde.
Ook vanuit de architectenwereld klinkt kritiek. Sunand Prasad, voorzitter van de Royal Institute of British Architects, zei al dat de regering zich te veel richt op het bereiken van streefcijfers en te weinig op het woonklimaat. De modernistische toparchitect Richard Rogers weigert te geloven dat het aanleggen van satellietsteden milieuvriendelijk kan zijn. Dat is ook de mening van Sian Berry, de partijleider van de Green Party. Zij pleit voor een groter aantal kleinschalige ecoprojecten aan de rand van grote steden, plekken die niet door het bedrijfsleven maar door politici worden uitgekozen. Hiermee zit Berry, voor de verandering, op één lijn met conservatieve politici en commentatoren. In The Spectator schreef Ross Clark onder de kop ‘Tesco Village’ dat hij lang heeft zitten peinzen wat er nu precies groen is aan al het beton, cement en asfalt. Hij kwam tot de conclusie dat ‘eco’ iets te maken moet hebben met een Italiaanse schrijver wiens boeken plegen te gaan over duistere samenzweringen.
PATRICK VAN IJZENDOORN
Geef een reactie so far
Een reactie plaatsen
