London Calling: notities uit een gekkenhuis

“By God, I think the devil shits Dutchmen.” Dat waren in de avond van 19 augustus 1667 de woorden van marine-officier Sir William Batten, tijdens een avondmaal opgetekend door tafelgenoot Samuel Pepys. In de dagen ervoor voeren de Nederlanders aan alle kanten het land binnen, van Portsmouth tot de monding van de Theems. Een soortgelijk gevoel moet bij tijd en wijle opduiken binnen de Engelse sportwereld. Na de elegante 0-2 zege van het Nederlandse voetbalelftal op Wembley bijvoorbeeld, in de winter van 1977, waarbij Jantje Peters uitblonk. Ruim twintig jaar later was het Raymond van Barneveld die een einde maakte aan de Britse hegemonie in hun eigen dartspel. Een derde krenking vond afgelopen vrijdag op Lord’s plaats, waar het Nederlandse cricketteam de openingswedstrijd van de Twenty20-wereldkampioenschappen won van het gastland. Twenty20 is een versnelde vorm van cricket. Elk team speelt krijgt 20 overs (een over is zes geworpen ballen) en wie de meeste runs scoort, wint. Deze vorm van cricket, die met name in India een commercieel succes isgebleken, lijkt in het niets op het vijfdaagse testcricket. De spelers lopen in gekleurde trainingspakken rond, langs de kant staan dansende schoonheden en een dj maakt herrie. Toeschouwers lopen met plastic glazen bier rond in plaats van koelboxen of picknickmanden. Wat het spel zelf betreft is het een en al actie, maar geen drama. De Engelsen, met hun neiging naar conservatisme, kunnen slechts met moeite wennen aan Twenty20. Symbolisch was dan ook dat de ‘spectaculaire’ openingsceremonie verregende. Zo werd het podium door de veiligheidsadviseurs te glad bevonden voor de zangeres Alesha Dixon. Ten overstaan van zo’n 22.000 toeschouwers begon Engeland voortreffelijk aan de wedstrijd, maar Nederland vocht terug, aangemoedigd door zo’n duizend landgenoten op de tribunes. Op de laatste bal wist Oranje te winnen, profiterend van nerveus veldspel door de thuisploeg. De geplaagde Engelse aanvoerder moest toegeven dat Nederland op alle gebieden beter had gespeeld, met bluf en vertrouwen. ‘Total cricket’, zoals een Engelse cricketjournalist het noemde. Met verbazing leerden de Engelsen dat cricket slechts door zo’n 6000 Nederlanders werd gespeeld, “and that includes the women”, voegde ex-cricketer Derek Pringle daar aan toe. In verhouding tot het aantal beoefenaars is Nederland zeer sterk. Net als het Engelse team profiteert het daarbij van de koloniale diaspora. Nadat hij niet was geselecteerd voor Australië, besloot Dirk Nannes, een Aussie met Nederlandse ouders, voor Nederland uit te komen. Andere sterke spelers zijn Ryan ten Doeschate, die bij Essex speelt en geboren is in Zuid-Afrika, en Alexei Kervezee, spelend voor Worcestershire en geboren in Namibië. Grote ster van de avond in St John’s Wood was echter de duivelse Hagenaar Tom de Grooth, ofwel ‘Tom the Great’, zoals door in The Guardian werd genoemd.

 Patrick van IJzendoorn