London Calling: notities uit een gekkenhuis

Het drijvende eendenhuis van Sir Peter Viggers is het symbool van de Britse bonnetjesaffaire geworden. De Conservatieve afgevaardigde voor Gosport had dit stukje tuinmeubilair, model ‘Stockholm’, proberen te declareren als onkosten voor de inrichting van zijn tweede huis in het Zuidengelse dorpje Titchfield. Tussen alle bonnetjes voor kleerhangers en tafellampen van IKEA was dit de meest excentrieke uitgave, de Conservatieve Partij waardig. Inmiddels heeft Viggers besloten zich niet herkiesbaar te stellen en het eendeneiland aan de hoogste bieder te verkopen, ten bate van een goed doel.

Misschien toont Gordon Brown interesse. In de tuin van Downing Street duiken soms eenden op uit het nabijgelegen St James’s Park, zeker sinds Cherie Blair de huiskat uit Downing Street heeft verdreven. De aanschaf zou een mooie vorm van zelfspot van de premier zijn, aangezien hij thans door het leven gaat als een ‘lame duck’, wiens enige doel is om zolang mogelijk in Downing Street te blijven. Hij regeert nog, maar aan de macht is hij niet meer. Zijn situatie is dusdanig verzwakt dat hij zijn kabinet niet naar eigen voorkeur kon herschikken. Het leek er eerder op, zo spotte oppositieleider David Cameron, dat het kabinet hém heeft gereorganiseerd.

Afgelopen weken zijn immers elf kabinetsleden uit onvrede opgestapt, met name vrouwen, de Blair Babes, die een soort vierde feministische golf hebben veroorzaakt. Hoogtepunt was de afscheidsbrief van de knappe staatssecretaris voor Europese zaken Caroline Flint die Brown ervan beschuldigde haar als ‘window-dressing’ te hebben gebruikt. Gewone kamerleden probeerden een machtsovername te organiseren maar faalden, zoals het geval is met de meeste dingen die de regeringspartij pleegt te ondernemen.

Er zijn duidelijke parallellen met de laatste jaren van de regering-Major, maar de Conservatieve premier had de moed om zijn tegenstanders openlijk uit te dagen voor een leiderschapsverkiezing. Hij won deze, al zou het niet veel helpen. Hoewel hij een boek met de titel ‘Courage’ heeft geschreven, durft Brown zoiets niet aan, daar hij niet dol is op verkiezingen. In 1994 ging hij de interne strijd met Tony Blair uit de weg en twee jaar geleden, na Blair te zijn opgevolgd, zag hij op het laatste moment af van verkiezingen waarmee hij een mandaat had kunnen verwerven.

In het licht van het voor de politiek zo schadelijke bonnetjesaffaire en de val van de halve regering zou het weloverwogen zijn om zo snel mogelijk verkiezingen te houden. Na enkele banken heeft Brown nu ook de publieke opinie genationaliseerd door te beweren dat de kiezers niet zitten te wachten op een premier die wegloopt en de stemlokalen heropent. Met de voor Labour zo desastreus verlopen gemeenteraad- en Europese verkiezingen – brons achter de Tories en de UKIP – hebben de kiezers een heel ander signaal afgegeven: “Duck off.”

Patrick van IJzendoorn