London Calling: notities uit een gekkenhuis

De politieagentes Leanna Shepherd en Lucy Jarrett hadden de ideale oplossing gevonden voor hun kinderoppasprobleem: wanneer de één werkte, paste de ander op haar dochter en vice versa. Hun bazen hielden rekening met de werkschema’s en de kinderen vonden het geweldig. Tot op een dag een ambtenaar van Ofsted aan de deur kwam bij Shepherd. De onderwijswaakhond was getipt door een buurtbewoner en constateerde dat er sprake was van een ‘illegal child minding business’. Wanneer de twee niet meteen ophielden, zouden ze worden vervolgd op basis van de Children’s Act 2006, waarin staat dat alleen familieleden zonder probleem kunnen oppassen. Ieder ander moet een opleiding hebben gevolgd.

De bemoeizucht van de overheid staat niet op zich. Een paar maanden geleden zag Rosalind Figg uit Coventry lijdzaam toe hoe haar 86-jarige moeder amper aandacht en zorg kreeg in een verzorgingstehuis. Ze besloot haar woning uit te breiden en haar dementerende moeder tegen de wil van de autoriteiten zelf te verzorgen. Op een dag kwam er busje met sociaal werkers en politieagenten langs die haar moeder meenamen. Ook een dominee uit Zuid-Oost Londen heeft te maken gehad met de harde hand. Tijdens de Schools Book Week met het Monty Python-achtige thema ‘Lezen op ongebruikelijke plekken’ mochten zijn zoontjes een boek lezen op de schoorsteen. Een buurtbewoner belde de politie, die de vader arresteerde.

Deze ijver vormt de donkere kant van de Nanny State, de ambitie van de overheid om voor nationale kinderoppas te spelen. Kleuters moeten een ‘Nappy Curriculum’ volgen, bij stoplichten staan oversteekhandleidingen, burgers die op de openbare weg onkruid willen wieden hebben een ‘Street Operative License’ nodig, bedrijven is aangeraden om een ‘Tea Monitor’ aan te wijzen die het waterverbruik in de gaten houdt (een soort Gareth uit The Office) en Public Health Mentors moeten vrienden of kennissen wijzen op ongezond leefgedrag. Waar alle bewakingscamera’s doen denken aan 1984, daar begint de Britse betuttelstaat, waar André Rouvoet zo van onder de indruk is, te lijken op Das Leben der Andern.

Waar ingrijpen wél geboden is, zoals bij de gruweldood van Baby P., laten agenten, artsen en sociaal werkers het afweten, terwijl de overburen de gordijnen gesloten houden. Het falen van de autoriteiten had te maken met een gebrek aan compassie, gezond verstand en inschattingsvermogen. In plaats van te handelen aan de hand van ouderwetse waarden zijn de hulpverleners in de ban van modieuze theorieën als Solution Focused Therapy en discussiëren ze over het gebruik van titels ‘Mrs’ en ‘Ms’ op naambordjes. De Nursing and Midwifery Council heeft verplegend personeel bevolen om ‘consumenten’ niet meer aan te spreken met het informele ‘Love’, en dat terwijl liefde juist ontbreekt in de Nanny State met er haar ‘outreach workers’, ‘lifestyle coaches’ en ‘community walk officers’.

Patrick van IJzendoorn