Gearchiveerd onder: De Groene Amsterdammer
Het Britse communisme heeft het stadium van de humor bereikt, geheel volgens Marx’ voorspelling dat de geschiedenis zich eerst als tragedie en vervolgens als farce herhaalt. Bewijs was het optreden van de marxistische vakbondsleider Bob Crow in de satirische BBC-quiz Have I Got News For You. Tussen zijn tirades tegen de Europese Unie, kreefteters en het neoliberalisme probeerde Crow de kijkers aan het lachen te krijgen, al was hijzelf het voornaamste mikpunt van spot. Als een kolchozeboer met kiespijn moest hij bijvoorbeeld lachen om het voorstel de opnamen stil te leggen om te onderhandelen over een theepauze. Hoewel Karl Marx Het Kapitaal schreef in de British Library en Lenin zijn derde partijcongres in Londen organiseerde, heeft het communisme nooit tragische hoogten bereikt in het Verenigd Koninkrijk. Omdat ze via democratische weg zelden iets wisten te bereiken, hebben de meestal net iets te serieuze commie’s altijd getracht om via de achterdeur ergens binnen te geraken. Zo werd de geheime dienst in de jaren dertig geïnfiltreerd door de Cambridge Five, vijf academici van wie de kunsthistoricus Anthony Blunt, Bewaarder van de schilderijen van de Koning, de bekendste was. Een voor de hand liggend doelwit van infiltratie was de Labour-partij, waar ter linkerzijde vaak een neoliberale concurrentiestrijd gaande is tussen trotskistische, leninistische, stalinistische, maoïstische en marxistische spookrijders. Een bekende splinter was de Militant Tendency onder leiding van de affreuze autocraat Ted Grant, door één van zijn ex-kameraden omschreven als “een zwerver die altijd een vieze regenjas draagt waar uitgelezen exemplaren van de FT uit bungelen, de indruk wekkend dat hij in de bosjes heeft geslapen.” Binnen post-Blair Labour wemelt het van de bekeerde communisten, tot en met Cathy Ashton, de Buitenlandvertegenwoordiger van de EU. De kortste omweg naar de macht vormden de vakbonden. Binnen het kader waren de communisten altijd oververtegenwoordigd. Zo bleek de beruchte vakbondsleider Jack Jones een KGB-spion te zijn geweest en heeft zijn ambtgenoot Arthur Scargill nooit een geheim gemaakt van zijn droom om een Britse Volksrepubliek te stichten. De mijnwerkersbaas is de leermeester van genoemde Crow, de leider van de vervoersbond in wiens kantoor een buste van Marx staat en banieren van de Sovjet-spoorwegen hangen. Hoewel Crow, geboren in de Oliver Twist-buurt Shadwell, volgens velen gelijk heeft met zijn kritiek op Gordon Brown’s mislukte semi-privatiseringen van de ondergrondse, heeft hij zich impopulair gemaakt door het metroverkeer met de regelmaat van de stationsklok plat te leggen om een hoger loon of biologische melk in de cappuccino af te dingen. Crow zelf ligt er niet wakker van. Zijn adagium is dat van zijn favoriete voetbalclub Millwall: No One Like Us, We Don’t Care. Deze houding kwam in de televisiestudio goed van pas. Patrick van IJzendoorn
Geef een reactie so far
Een reactie plaatsen
