Gearchiveerd onder: De Groene Amsterdammer
De Engelsen hebben hun eigen variant op de discussie over de aftrek van de hypotheekrente: de verhoging van de vermogenswinstbelasting. Als het aan de Conservatieve-Liberale regering ligt stijgt deze belasting van 18 naar 40 procent, daar speculatie een gering maatschappelijk en economisch belang dient. Binnen de fractie van de Conservatieve Partij is veel onrust ontstaan omdat niet alleen het eerste maar ook het tweede huis van de Engelsman zijn tweede kasteel is. De verhoging is een idee van Vince Cable, de Liberaal-democratische minister van economische zaken die zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld tot de sage van de kredietcrisis. Behorend tot de progressieve vleugel van zijn partij had hij eerder een ‘villabelasting’ voorgesteld. Dat viel slecht. Met het meer dan verdubbelen van de vermogenswinstbelasting gaat Cable in de herkansing. Uiteraard valt dit slecht in de City, waar de Romeinse London Wall tegenwoordig fungeert als Klaagmuur. Mark Dampier, financieel adviseur bij Hargreaves Landsdown, zei dat het niet alleen vastgoedhandelaren of effectenmakelaars treft maar ook de mannen en vrouwen die ‘s avonds voor een fooi de kantoren schoonmaken, als ze tenminste een aandelenpakketje hebben. De woede van deze emancipator van de schoonmakers valt in het niets bij de verontwaardiging van hen die een tweede huis hebben. Napoleon noemde de Engeland ooit spottend een land van winkeliers. Twee eeuwen verder is het een rijk van amateur-makelaars. De één gebruikt een tweede (of derde) huis om voor woekerprijzen te verhuren, voor de ander is het een vakantiewoning en weer een derde beschouwt het als een stenen spaarvarken. Terwijl de aftrek van de hypotheekrente sinds de dagen van Margaret Thatcher, een ware liberaal in tegenstelling tot Mark Rutte, niet meer bestaat, zijn er wel belastingvoordelen verbonden aan het hebben van een tweede huis. Waarom zou, zo vraagt Cable zich af, inkomen uit kapitaal lager zijn dan uit arbeid? The Daily Telegraph begon een lezerscampagne tegen de regeringsvoorstellen. Misschien niet toevallig kwam de ‘Torygraph’ tijdens de rel met de onthulling dat de staatssecretaris van financiën David Laws ten onrechte 40.000 pond aan woonkosten had gedeclareerd, want zijn ’landlord’ bleek in werkelijkheid zijn vriend te zijn, een homoseksuele relatie die hij geheim had willen houden. De ex-bankier nam ontslag en zijn opvolger kreeg van dezelfde krant meteen het verwijt dat hij de parlementaire regels had ontweken om maar geen vermogenswinstbelasting te betalen over zijn Londende pied-à-terre. Binnen de Conservatieve Partij hebben de thatcherianen David Davis en John Redwood zich opgeworpen als spreekbuis van de couponknippers en huisjesmelkers. Wat is er toch met het traditioneel conservatieve idee gebeurd dat een huis bedoeld is om in te wonen? Patrick van IJzendoorn
2 reacties so far
Een reactie plaatsen
Hoge heffingen op onroerend goed met oogmerk voor schandalig hoge winsten, vind ik een koekje van eigen deeg dus helemaal prima. De hele onroerend goed business is zo rot als een mispel dus de beuk erin. Wat we nodig hebben zijn betaalbare huizen voor jonge mensen en voor de kleine beurzen. Niemand zit te wachten op prestige-projecten die uiteindelijk gedeeltelijk leeg blijven staan. Ik ken hier een aannemer die zo rijk is dat ie van gekkigheid niet meer weet wat ie met zijn geld moet doen: een kasteel in België (20 meter van de NL-grens dus je begrijpt waarom hij daar woont) en een wagenpark met 9 auto’s en ze kunnen allemaal binnen staan. Tennisbaan, zwembad binnen en buiten, sauna, en een tuinhuis waar een biljart staat, tafelvoetbal, pokertafel, the lot! Maar betaalbare huizen bouwen wil hij niet. Wat moet zo’n man met nog meer geld? Nog meer luxe aanschaffen? Wat een leven, wat een zielig leven leidt zo’n persoon want dan is het uitsluitend voor de pats! Dus ja, aanpakken via de belastingen.
Reactie door Ilona 19 juni 2010 @ 15:42Helemaal mede eens!
Reactie door foresthill 10 juli 2010 @ 08:08