Gearchiveerd onder: Varia
Voor het eerst heb ik onlangs in een kraakpand geslapen: op een matras in een huis waar de vloeren van beton waren. Een plafond was er niet meer en uit de gaten die normaal gesproken verborgen zijn achter plinten, kwamen spinnen gekropen. Het was niet echt een kraakpand, maar mijn ouderlijk huis aan de Willem Arntszlaan 29 in Den Dolder, dat ik kort na de te vroege dood van mijn moeder op last van woningbouwvereniging de Kombinatie moest ‘strippen’, het terugbrengen in originele staat.
Die staat gaat terug naar 1952 toen mijn grootouders er waren komen wonen. Het was toen nog een nieuwbouwhuis, achter de boterfabriek. Twee huizen verderop begonnen toen nog de weilanden. Yvonne, mijn moeder, was toen nog geen jaar oud en zou tot haar dood blijven wonen in de eensgezinswoning. Niemand heeft langer in hetzelfde huis aan de Willem Arntszlaan gewoond als zij. Zelf heb ik er 21 jaar gewoond.
Gaandeweg de tijd heeft mijn moeder en vader het huis, en de tuin, naar hun smaak aangepast. Ze maakte de vliering bewoonbaar, haalde deuren eruit om de ruimte groter te doen lijken en in de jaren tachtig smeerde ze granol op de muren. De tuin werd een klein paradijs met vijvers, een pergola en een broeikas. Nooit heeft ze de huur ook maar een dag te laat betaald. Eind januari kreeg ze te horen dat ze ernstig ziek was en nog geen drie weken later overleed ze, ruim zeven jaar na mijn vader. Ik bleef als enig kind over.
Na het regelen van de crematie was er amper tijd tot rouw, want de inspectie van de woningbouw wachtte, iets waar de meeste buurtgenoten niet zo’n goede ervaringen mee hadden, zo leerde ik al snel. En inderdaad, alles moest weg, op straffe van boetes: van pergola tot plafond, van laminaat tot luifel, van vijvers tot vogelhuisjes. Ikkannog geluk want de inspecteur was zo schappelijk dat de granolmuren op rekening kwamen van de Kombinatie, al baalde ik van zijn spottende opmerkingen over de smaak van mijn moeder.
Het grote werk begon. Als ik niets zou doen, zou dat mij 2350 euro kosten. Alles had een prijskaartje: Spiegel verwijderen uit de WC? 25 euro. Laminaat wegslopen? 750 euro. Pergola weghalen? 100 euro. Enzovoort. Enzoverder. Ik had geluk dat iedereen kwam helpen: buurtgenoten, tante’s, collega’s van mijn moeder, mijn vrienden en haar vrienden. Decennia oude deuren moesten opnieuw worden ingehangen en de wastafel in de badkamer moest vanwege twee haarscheuren worden vervangen. Alles moest weg, alles moest kaal. Ik heb op het punt gestaan me te onterven.
Ondertussen kwamen kandidaat-huurders kijken. Een jong stel had dolgraag het laminaat willen hebben dat mijn moeder een paar jaar geleden had neergelegd. Echter, alles planken en isolatiematten lagen al bij de berg grof vuil. Een jongevrouw uitUtrechthad de pergola prachtig gevonden. Het was een emotionele martelgang om als enige erfgenaam alles af te breken wat je moeder met liefde had neergelegd, maar het zijn de regels die de Kombinatie genadeloos hanteert, met weinig aandacht voor andersmans situatie. Voor het milieu is deze kapitaalvernietiging evenmin goed. Ondertussen was ik dagenlang weg van vrouw en kind. Aan werk kwam ik amper toe.
Eind maart was de eindinspectie. Alles werd ‘goed’ bevonden. Meteen begon een weken durende renovatie. Als eerste gingen de deuren eruit die een behulpzame ex-buurman voor me had afgehangen, een zware klus. Vervolgens lag de door hem vervangen wastafel op straat. Vrienden van me in Amsterdamen Londen hoorden mijn relaas met ongeloof aan. De enigen die niet verrast reageerden waren buurtgenoten in Den Dolder. Sterker, wat mij was overkomen zou nog mee zijn gevallen. Geluk of niet, de Kombinatie zou na moeten denken over de sociale kant van haar beleid.
Geef een reactie so far
Een reactie plaatsen
