Gearchiveerd onder: Volkskrant
Drie maanden voor zijn pensioen staakt Andy Hill voor het eerst. De 65-jarige staat bij de ingang van de Houses of Parliament, waar hij al 36 jaar de muren, de vloeren en het meubilair schildert. ‘Ik sta hier niet voor mezelf, hoor. Mijn pensioen is veilig. Nee, ik sta hier voor hem,’ zegt Hill, wijzend op zijn 23-jarige collega Jamie Norris, die als timmerman in de Moeder der Parlementen werkt. De twee leden van het ‘Parliament Craft Team’ behoorden tot de twee miljoen Britten die gisteren staakten wegens de korting op hun pensioenen.
Onder meer douaniers, reclasseringsambtenaren, straatvegers, werkbemiddelaars, ambulancebroeders, vroedvrouwen, docenten, verpleegsters, rechtbankbodes, bibliothecarissen, radiografen, rij-instructeurs, Arbo-inspecteurs, rijksambtenaren legden het werk neer. Hun grieven konden in zes woorden worden samengevat: ‘pay more, work longer, get less’. In de Londen en andere steden waren de loeiende sirenes van de ambulances voor een keer vervangen door de fluitconcerten van betogende stakers, die erin slaagden het verkeer deels plat te leggen.
De ontwrichting van het dagelijks leven viel uiteindelijk mee. Veel mensen hadden besloten vanuit huis te werken, er was genoeg vervangend personeel voor handen en op luchthaven Heathrow verliepen de paspoortcontroles zelfs sneller dan normaal. Het geprivatiseerde openbaar vervoer had alleen last van signaalstoringen en vallende bladeren. Ook in het parlement leek alles bij het oude te zijn. Zo zorgden premier David Cameron en oppositieleider Ed Miliband voor een levendig vragenkwartiertje, dat grotendeels in het teken stond van de stakingen. Echter, elders in het parlement legden freelancers de wederzijdse beschuldigingen neer in de Handelingen.
‘Snel opgetrommelde invallers doen vandaag ons werk’ zegt stenograaf John Nesbitt, ‘en ik ben héél nieuwsgierig naar de kwaliteit.’ Samen met zes van zijn collega’s bemant de veertiger op deze winderige novemberdag de meest comfortabele ‘picket line’: de verborgen parlementsentree in het behaaglijke metrostation Westminster. Een metromuzikant zorgt zelfs voor een achtergronddeuntje, al staat een reggae-uitvoering van de Internationale niet op zijn repertoire. ‘We willen best ons steentje bijdragen aan de bezuinigingen, beweert Nesbitt, ‘Zo accepteren we al twee jaar zonder mopperen de bevriezing van onze lonen. De inbreuk in onze pensioenen gaat te ver. Daarom staakt Prospect, onze vakbond, voor het eerst sinds 1972.’
Buiten praten de parlementaire ambachtslieden over het verlies van Chelsea (‘Speelde Robben nog maar bij ons!’) en mopperen ze over de stakingsbrekers, onder wie de chef-koks in het Hogerhuis. Hill: ‘Overal lezen we dat ambtenaren ‘gold-plated’-pensioenen krijgen. Dat valt best mee hoor. Na vijftig jaar te hebben gewerkt moet ik vanaf maart rondkomen van 12.000 pond (14.000 euro) per jaar,’ zegt Hill, ‘en Jamie moet het over een halve eeuw met nog minder doen, terwijl hij drie keer zoveel premie gaat betalen als ik.’ Zijn jongere collega vult aan: ‘En dat we meer verdienen in de private sector is ook een leugen. Ik kan als timmerman daar meer verdienen. Als er tenminste werk is.’
Volgens het tweetal moet de regering elders geld vinden. Norris: ‘Er lopen genoeg ‘fat cats’ rond, grootverdieners. Zowel in de publieke sector als in het bedrijfsleven. Kijk eens naar de City. Deze staking gaat ook over eerlijkheid en solidariteit.’ Als de jonge timmerman bekent Labour-supporter te zijn, kijkt zijn oudere collega hem vragend aan. ‘Blair, die ons in kostbare oorlogen heeft betrokken? Brown, die ons deze staatsschuld heeft gegeven?’ Hill zelf is politiek dakloos. ‘Ik heb zeven premiers voorbij zien komen in dit gebouw achter me en het klinkt gek, maar Thatcher was eigenlijk wel de beste leider. Met haar ideeën was ik het oeens. Wat ze met de mijnwerkers en vakbonden heeft gedaan is bar en boos. Maar weet je, ze toonde altijd belangstelling in ons werk, in het werk van het gewone personeel.’
Geef een reactie so far
Een reactie plaatsen
