De Britse minister van Energie en Klimaatverandering Chris Huhne is gisteren afgetreden. Zijn besluit volgde op de beslissing van de openbare aanklager om hem en zijn ex-vrouw Vicky Pryce te vervolgen wegens het verhinderen van de rechtsgang. Wanneer de twee schuldig worden bevonden wacht hen waarschijnlijk een gevangenisstraf.
De affaire gaat terug naar een avond in maart 2003 toen Huhne’s auto op de snelweg tussen luchthaven Stansted en Londen werd geflitst. Volgens de Liberaal-democratische bewindsman zat niet hij maar Pryce achter het stuur. Zijn vrouw zou hem hebben opgehaald nadat hij uit Straatsburg was teruggekomen. Indertijd zat hij in het Europees parlement.
Pryce, daarentegen, beweert dat haar eega reed, maar dat zij de strafpunten op haar rijbewijs liet bijschrijven om hem te vrijwaren van een rijontzegging. Op die bewuste avond had Pryce, een vooraanstaande econome, een diner op de London School of Economics. Ze beweert haar man, die op zijn Facebook-pagina verkeersveiligheid noemt als voornaamste interessegebied, niet te hebben opgehaald.
Deze oude zaak kwam pas afgelopen mei, dankzij Pryce zelf, in de publiciteit. Ze was ziedend nadat Huhne haar, kort na minister te zijn geworden, had verlaten voor de twaalf jaar jongere, biseksuele persvoorlichtster Carina Trimingham. Volgens vrienden van Pryce was ze vastbesloten om de politieke carrière van haar 57-jarige ex, met wie ze drie kinderen heeft, te vernietigen. Tot voor een klein jaar geleden adviseerde ze Huhne’s kabinetscollega Vince Cable op economisch gebied.
Huhne en Pryce waren 26 jaar getrouwd. In het begin van hun huwelijk was de in Athene geboren en getogen Pryce de voornaamste kostwinner. Terwijl Huhne in de journalistiek werkte, verdiende zij goud geld in de zakenwereld. Dankzij haar inkomen kon Huhne, die in zijn Oxford-tijd met hetzelfde meisje uitging als Tony Blair, een bureau opzetten dat de kredietwaardigheid van landen beoordeelde.
Enkele jaren later was Huhne miljonair en eigenaar van acht huizen. In 2005 betrad Huhne het Lagerhuis en twee jaar later werd hij bijna partijleider na een onfrisse verkiezingscampagne. Nick Clegg kreeg 575 stemmen meer, maar tot op de dag van vandaag vindt Huhne dat hij had moeten winnen. Immers, zo’n 1300 stemmen waren door de kerstdrukte bij de posterijen te laat binnengekomen. Als die waren meegeteld, dan had Huhne gewonnen, zo bleek achteraf.
In de Conservatief-Liberale coalitie kreeg hij de milieuportefeuille toebedeeld. Naast bekwame vakminister ontwikkelde de ambitieuze Huhne, die wat linkser is dan Clegg, zich tot een soort oppositieleider. Hij was de enige die David Cameron soms de les las tijdens kabinetsvergaderingen, met name in de aanloop naar referendum over een nieuw kiesstelsel. De Tories voerden met succes campagne tegen het stokpaardje van de kleine coalitiepartner.
Het strafproces zal later dit jaar plaatsvinden. Op papier is de maximale straf voor ‘contempt of court’ levenslang, maar een rechter legde bij een soortgelijke zaak enkele jaren geleden zes maanden cel op. Voor de liberalen is het aftreden van Huhne de tweede aderlating. Kort na de vorming van de coalitie verloor de partij staatssecretaris van Financiën David Laws wegens gesjoemel met onkosten.
Geef een reactie tot nu toe
Een reactie plaatsen
