De strijd om het Londense burgemeesterschap is begonnen. Over een kleine twee maanden mogen de Londenaren bepalen of ze door willen gaan met de flamboyante Conservatief Boris Johnson of dat ze heimwee hebben de socialist Ken Livingstone die tussen 2000 en 2008 de stad bestuurde, alsmede in het begin van de jaren tachtig. Eind vorig jaar hadden de twee kemphanen – die in de pers geen achternamen hebben – hun officieuze manifesten gepubliceerd. Boris heeft de afgelopen jaren in zijn vrije uurtjes gewerkt aan Johnson’s Life of Londen. In deze essaybundel, waarvan de titel verwijst naar de legendarische babbelkont Dr. Johnson, eerst hij de mensen die de Britse hoofdstad hebben grootgemaakt, van Florence Nightingale tot Keith Richards, van John Wilkes tot Winston Churchill. Red Ken ontbreekt.
Rond dezelfde tijd kwam Ken met een baksteen van een autobiografie, waarin hij zijn carrière beschrijft, oude rekeningen vereffent en zijn fans eraan herinnert waarom Kate Bush hem ooit een ‘funky sex machine’ noemde. Toen Boris werd tijdens een diner gevraagd of hij het egodocument van zijn rivaal heeft gelezen (vier jaar geleden verscheen er een foto van Ken die tijdens een metrorit verdiept was in de biografie over Boris), zei hij: ‘Ik heb het niet gelezen en ik weet niet of ik het ooit zal doen. Misschien zal ik na de verkiezingen alle 700 pagina’s gaan lezen… over Lambeth.’ Dat laatste is een verwijzing naar de Londense Vogelaarwijk waar Ken opgroeide en zijn eerste politieke schermutselingen beleefde.
Het echte startsein van de campagne werd gegeven door de journalist Andrew Gilligan, die vier jaar geleden in The Evening Standard, het Londense Parool, een succesvolle anti-Ken campagne voerde. Al die stukken over financiële malversaties van Ken’s adviseurs droegen bij tot Boris’ overwinning en Gilligans ondergang, want na de komst van een nieuwe, minder rechtse hoofdredacteur mocht hij vertrekken. Nu voert de fietsende sterverslaggever Gilligan campagne in The Daily Telegraph en het bijbehorende zondagsblad. Daarin onthulde hij onlangs dat Ken inkomstenbelasting ontwijkt door het geld dat hij verdient met lezingen, royalty’s en optredens voor de Iraanse radio onder te brengen in een vennootschap, waar een lager belastingtarief voor geldt. Dat kwam hard aan omdat Ken al jaren tekeer gaat tegen belastingontduikende bonusbankiers. Volgens Ken is er niets aan de hand omdat hij via Livingstone Unlimited zijn vrouw betaalt, die werkt als zijn secretaresse.
De tegenaanval liet niet lang op zich wachten. The Guardian, het huis-aanhuisblad op planeet-Ken, kwam met een negatieve evaluatie over Boris, die een burgemeester voor goede tijden zou zijn. Zelfs van de Boris Bike, de leenfiets die het symbool is geworden van het regime-Boris, deugde niets. Veel aandacht kreeg ook de belofte van Ken om, als hij wordt gekozen, genoegen te nemen met 5% minder salaris. Tevens deed hij een omroep aan premier David Cameron, een oude studievriend van Boris, om politici te verbieden nevenactiviteiten te verrichten. Dat was natuurlijk gericht tegen Boris, die een wekelijkse column heeft in The Daily Torygraph. Het valt niet uit te sluiten dat Boris, type Renaissance-mens, zo’n column even lief voor noppes schrijft, temeer hij de kwart miljoen pond die hij er jaarlijks voor vangt ooit bestempelde als ‘kippenvoer’. Op zijn beurt zou Ken, een politiek dier, desnoods genoegen nemen met een onbezoldigd burgemeesterschap.
Dat voorkomt in ieder geval fiscale onduidelijkheden.
Geef een reactie so far
Een reactie plaatsen
