Dada is ontstaan in Edwardiaans Engeland. In 1911 verscheen What a Life! An Autobiography van de aristocraten E.V. Lucas en George Morrow. Het is geschreven met pen, schaar en lijm. Basismateriaal was een catalogus van Whiteley’s, waaruit ze plaatjes knipten van allerlei voorwerpen, variërend van bedden tot asbakken, van hangmatten tot tuinhuisjes. Aan de hand daarvan vertelden ze op droogkomische wijze de levensgeschiedenis van een typische Edwardiaan. ‘The Duke of Pudsey’, zo staat er bijvoorbeeld naast een afbeelding van acht paraplu’s, ‘was also something of a kleptomaniac, and after his death an extraordinary collection of umbrellas which he had removed from the club stand was discovered.’
In sommige huizen lag het boek net als de King James-bijbel aan de ketting nabij de open haard en de Franse surrealist Raymond Queneau zou er laaiend enthousiast over schrijven. Tevens werd het tentoongesteld in het New Yorkse museum voor moderne kunst. Het proto-dadaïstische What a Life! kwam helaas niet ter sprake in The Making of Modern Britain van Andrew Marr, een televisieserie die gebaseerd is op het gelijknamige boek. Sterker, in het openingshoofdstuk over de Edwardians beweerde Marr dat de aristocraten indertijd weinig gevoel voor humor hadden. Terwijl de stugge adel naar de Royal Command Performance ging, zochten de Cockneys hun vertier in de music hall, aldus Marr.
De klassenbewuste BBC-journalist had sowieso weinig goede woorden over voor de gevestigde orde in het tijdperk van Edward, de koning die hoge hoeden populair maakte. De naar hem genoemde periode staat bekend als een ontspannen intermezzo tussen het Victoriaanse tijdperk en de Eerste Wereldoorlog. Er heerste een Ondergang van het Avondland-gevoel, al kan er in de Britse situatie beter worden gesproken over de ondergang van het Rijk waar de Zon Nooit Onder Gaat. Marr noemde het parlement spottend een ‘aristocratic, barnacled club’ en de Conservatieve politicus Joe Chamberlain ‘ligt op de loer in zijn club’ teneinde het werk van de liberale premier David Lloyd George te frustreren, een good guy in Marrs optiek.
Een bescheiden Historikerstreit kon niet uitblijven. Onder de kop A Patronising and Ignorant Piece of History schreef collega-journalist Charles Hilary Moore dat Marr geschiedschrijving gebruikt als een rechtszaak. Marr zou andersdenkenden in het verdachtenbankje plaatsen om ze te veroordelen aan de hand van hedendaagse maatstaven. Volgens Moore heeft Marr te veel partij gekozen door de vakbonden, radicalen en suffragettes als Goed te beschouwen en alles wat Conservatief was als Slecht. Moore kreeg bijval van de theologiehistoricus Sheridan Gilley. Deze attendeerde Marr op de onderbelichte en soms verrassende rol van Engelse Conservatieven bij maatschappelijke vooruitgang. Tegen wil en dank weten ze als geen ander noodzakelijke veranderingen in goede banen te leiden, een situatie die niet past binnen een hegeliaanse analyse.

Ambtenaren van het Britse ministerie van volksgezondheid gaan op huisbezoek bij mensen met minderjarige kinderen. De speurneuzen gaan na of de oven, de trap en de keukenkastjes wel veilig genoeg zijn. Allereerst zijn ‘risicogezinnen’ aan de beurt en later zal het een routinecontrole worden bij gewone families. Het idee is afkomstig van de quango NICE, een afkorting die staat voor National Institute for Health and Clinical Excellence.

Op de verpakking van Tesco’s Finest Malaysian Coconut Yoghurt staat:

“Recipe: No nuts. Ingredients: Cannot guarantee nut free. Factory: Product made in nut free area but nuts used elsewhere.”

Goddank, zo schreef Daily Telegraph-lezeres Jeni Butler, bevatte de yoghurt wél de kokosnoot waar ik het voor heb gekocht.

Straatvegers in het Londense stadsdeel Havering hebben een cursus moeten volgen over het juist gebruiken van de bezem. In de cursusgids staan handige tips als “Maintain continuous contact with the ground, but don’t press down too hard.” The Daily Express noemde het een geval van ’stranger than fiction’, refererend aan de sullige straatveger Trigger uit Only Fools and Horses die zich waarschijnlijk beledigd zou hebben gevoeld. De gemeente, echter, vindt het een noodzakelijke besteding van belastinggeld. “Our street cleaning staff are ambassadors for the borough. We are offering training to make sure they meet the standard of service residents expect.”

Margaret Thatcher heeft nieuwe overburen. Eind september betrokken zeven krakers een appartement op Chester Square, in de statige Londense wijk Belgravia. Het twaalf miljoen pond kostende optrekje is eigendom van een Arabische olieboer, die het beschouwt als een speculatieobject. De krakers hebben de 84-jarige oud-premier op de thee gevraagd, een uitnodiging waar ze niet op inging. Tevens stuurden ze haar een cadeau, gewikkeld in een kaart van Europa. Inmiddels heeft de eigenaar een ontruimingsbevel bemachtigd, zodat de krakers er elk moment uitgezet kunnen worden.
Dat is geen ramp, want in de chique buurten Belgravia en Mayfair staat een kwart van de panden leeg. Op de grond van de Hertog van Westminster spelen de rijken der aarde, met name Arabieren, een levensecht monopoly-spel. Panden van tien, twintig, dertig miljoen pond zijn al jaren onbewoond en dienen slechts als investeringsobject, waarmee grote winsten kunnen worden gemaakt. Onbelast natuurlijk, want ze staan meestal geregistreerd op de Maagdeneilanden. Tot de speculanten behoren ook landen, die panden waar vroeger hun ambassades in zaten met het oog op toekomstig profijt aanhouden.
De gemeente Westminster baalt van de massale leegstand. Niet alleen loopt het tienduizenden ponden aan gemeentebelasting mis, het is ook slecht voor de leefbaarheid en voor de veelal historische panden zelf. Op papier bestaat er een mogelijkheid tot onteigening bij misbruik van onroerend goed, maar in de praktijk is er nog geen sjeik geweest die zijn speculatieobject kwijt is geraakt. Een van de problemen is het gebrek aan mankracht om het misbruik op te sporen. De verantwoordelijke ambtenaar Paul Palmer heeft steun gekregen van krakers, die precies weten welke panden hoe lang leegstaan en die onbedoeld fungeren als padvinders.
Een jaar geleden betrok een groep kunstenaars een 6,25 miljoen kostend pand in Upper Grosvenor Street, om de hoek bij de Amerikaanse ambassade en het Michelin-restaurant van Michel Roux jr. Het DA!-collectief deelde het pand op in woonkamers, ateliers en tentoonstellingsruimten. Een paar maanden later bezetten de posh squatters – nazaten van de Mayfair Hippie Squatters uit de swinging sixties – een pand waar ooit de Mexicaanse ambassade zat, marktwaarde: dertig miljoen. De krakers, onder wie de zoon van de Russische componiste Elena Firsova, doopten hun nieuwe onderkomen om tot ‘The Oubliette’, de geheime kelder. In dit kraakpand wordt Oyster Bay-wijn geschonken.
Iets verderop, nabij het onderkomen van Madonna, had de Temporary School of Thought een pand gevonden ter waarde van 22,5 miljoen pond. De eigenaar, het mysterieuze Timekeeper Ltd, dreigde meteen met een kort geding. Behalve van de rechters, speculanten en de boulevardpers kunnen de krakers op sympathie rekenen. Gratis beheren ze immers dure gebouwen en voeren ze het broodnodige onderhoud uit.
PATRICK VAN IJZENDOORN

Vliegeren en zwemmen zijn verboden in het dorpje Maiden Bradley, Wiltshire. Het oplaten van een vlieger zou gevaarlijk zijn wegens de aanwezigheid van telefoonkabels. Wanneer er een vlieger in één die draden verstrikt raakt, bestaat het gevaar dat kinderen of volwassenen in één van de houten palen klimmen om het ding terug te halen. Volgens de Royal Society for the Prevention of Accidents is dat risico volstrekt onaanvaardbaar, een mening die werd gedeeld door Stefan Piwowarski, leider van de parochie. Ook zwemmen kan er niet meer omdat de zwembadeigenaar de verzekering niet meer kan betalen.

Engelse politiecommissarrissen hebben een 93 pagina’s tellend cursusboek  (inclusief voetnoten) samengesteld waarin uitgelegd wordt hoe je moet fietsen. Het is bedoeld voor biking bobby’s, agenten die op de fiets willen patrouilleren. Er staat in dat arrestaties niet al fietsen moeten worden uitgevoerd, dat het belangrijk is om bij het nemen van een bocht je evenwicht te bewaren en dat alvorens de helm van het hoofd te verwijderen een risicoinventarisatie moet worden afgelegd. Uit een onderzoek van de Londense avondkrant blijkt dat tweederde van de Londenaren deze fietsbijbel op prijs stellen.

Enkele regels uit het boekwerk:

Rules from the police cycle “doctrine”

Always wear padded shorts to ensure “in-saddle comfort”

Consume sufficient food and “adequate liquids” before setting off

Listen to instructions when cycling in formation. If your leader shouts “Move to double file”, move to double file

Undercover officers should carry out a “risk assessment” before removing their helmets

Take care to avoid the kerb during “deployment into a junction” – or turning the corner

Een 26-jarige moeder uit Smethwick, West-Midlands, heeft een boete van 75 pond gehad wegens het illegaal voederen van eenden, ganzen en een verdwaalde duif. Haar 17 maanden oude zoon Harry, die medeplichtig was, kreeg geen boete. Volgens raadslid Mahboob Hussain was de bekeuring uit health & safety-oogpunt meer  dan terecht. Jaarlijks glijden een onbekend aantal Engelsen uit eendenpoep.

“Eerst verdwijnt het Georgiaanse tafelzilver. Vervolgens het mooie salonmeubilair. En daarna gaan de Canaletto’s de deur uit.” Zo omschreef een melancholische Graaf van Stockton, oud-premier Harold Macmillan, de privatiseringen van zijn partijgenote Margaret Thatcher. Dertig jaar later is Gordon Brown aanbeland bij de zolderkamer. De premier wil onder meer de Dartford Crossing, de koninklijke munt, het Engelse deel van de Kanaaltunnel, de studiefinanciering, de gokafdeling van de overheid en het uraniumverrijkingbedrijf Urenco verkopen teneinde de astronomische staatsschuld te verkleinen. De kredietcrisis heeft het Verenigd Koninkrijk harder geraakt dan andere Westerse landen. Dat komt enerzijds door de prominente rol van de financiële sector en anderzijds omdat Brown de onproductieve publieke sector flink heeft uitgebreid. Bovendien heeft de premier het nagelaten om in goede tijden de structurele gebreken van de economie te repareren. Bang om nog meer kiezers van zich te vervreemden, dorst Brown het nu niet aan om te gaan bezuinigen, zoals pessimistisch gestemde Conservatieve Partij van plan is. Om die redenen is hij naar alternatieve manieren op zoek gegaan om snel wat geld op de balans te krijgen. Verkopen van het tafelzilver is een beproefde tactiek van Brown. Zo dumpte hij eind jaren negentig een groot deel van de goudvoorraad tegen bodemprijzen op de wereldmarkt. Een andere manier om snel contanten te krijgen waren de private finance initiatives, in wezen lenen bij het bedrijfsleven om overheidsprojecten te financieren én buiten de boeken te houden. Zijn opvolgers krijgen de rekening. Ook bij zijn jongste plan duidt op kortzichtigheid. De reeds afbetaalde Dartford Crossing, een brug over de Theems ten oosten van Londen, maakt gestage winst en de Kanaaltunnel is een potentiële goudmijn. De Franse spoorwegen hebben al interesse getoond. Daarnaast is de jongste privatisering opmerkelijk nu duidelijk is geworden dat deze politiek funest is voor de gebruikers van de diensten. Vooral op de energiemarkt – waar Brown’s broer werkzaam is – bleek het een neoliberale dwaling te zijn. De opruimingsuitverkoop valt samen met een leegloop van zijn ‘kabinet van alle talenten’. Brown heeft zijn besluitvorming dusdanig geprivatiseerd dat veel van zijn medewerkers er genoeg van kregen. Opbouwende kritiek leidt in Brown’s Bunker tot ‘Nokia-momenten’: rondvliegende mobiele telefoons, printers en andere voorwerpen welke zich binnen handbereik van de premier bevinden. De chirurg Ara Darzi is gedesillusioneerd teruggekeerd naar de medische wereld, ex-werkgeversbaas Digby Jones ervoer zijn tijd als staatssecretaris een vernederende ervaring, diplomaat Mark Malloch-Brown verkoos na enkele ruzies een functie bij het World Economic Reform, zakenman Stephen Carter voelde zich niet serieus genomen in zijn ondankbare rol als spindoctor en inmiddels heeft zelfs Brown’s lievelingsbankier Shriti Vadera de zinkende strontschuit verlaten. Als het zo doorgaat blijft Brown in zijn eentje over op 10 Downing Street (nog niet te koop) om het licht uit te doen. Patrick van IJzendoorn

Britse politieagenten mogen geen autobanden meer verwisselen. Wanneer ze tijdens een patrouille of achtervolging lek rijden, dienen ze uren te wachten op de gespecialiseerde bandenwisselaars van VT Critical Services, dat ongetwijfeld een lucratief, tienjarig contract met het ministerie van binnenlandse zaken heeft afgesloten. Politiebaas Stuart Middleton vindt het een prachtige regeling. De meeste agenten vinden het belachelijke en denigrerende onzin.