Britse politieagenten mogen geen autobanden meer verwisselen. Wanneer ze tijdens een patrouille of achtervolging lek rijden, dienen ze uren te wachten op de gespecialiseerde bandenwisselaars van VT Critical Services, dat ongetwijfeld een lucratief, tienjarig contract met het ministerie van binnenlandse zaken heeft afgesloten. Politiebaas Stuart Middleton vindt het een prachtige regeling. De meeste agenten vinden het belachelijke en denigrerende onzin.

The Houses of Parliament herbergen tegenwoordig een kinderkamer. Onder de schaduw van Big Ben heeft de nieuwe Kamervoorzitter, John Bercow, de studeerkamer van zijn ambtswoning veranderd in een speelkamer voor zijn drie kinderen. Een groot deel van de 20.659,56 pond verbouwingskosten die Bercow reeds bij de belastingbetaler heeft gedeclareerd, is opgegaan aan kindvriendelijke aanpassingen, zoals sloten op de antieke ramen en een hekje op het terras aan de Theems. Het Wendy House, een blokhutje, heeft Bercow, die bepaald geen schoon onkostenverleden heeft, wel zelf betaald. Onder Bercow, officieel een Conservatief maar voor de rest een touchy-feely liberal, moet het Britse parlement zich aanpassen aan de moderne tijden. Het dient niet alleen een familievriendelijke, maar ook een inclusieve plek te worden, compleet met een diversiteitsbeleid. Om dit te bereiken heeft Bercow de drie partijleiders vorige week bijeengeroepen. Nog nooit waren Gordon Brown, David Cameron en Nick Clegg zo eensgezind. De premier, die alleen nog de steun van zijn vrouw heeft, noemde de huidige situatie onrechtvaardig en beloofde ‘LGBT’-kandidaten te steunen. Dat is Guardian-dialect voor Lesbian, Gay, Bisexual & Transgender. Het scheelde weinig of Brown was met exacte streefcijfers gekomen. Cameron kon niet achterblijven en introduceerde een nieuw werkwoord. Hij beloofde zijn partij ‘te de-macho-seren’. In The Guardian vroeg Simon Hoggart zich af of dat iets met postmoderne koffie te maken had. Tevens gaat zijn partij, die als eerste een vrouwelijke premier leverde, alleen vrouwen selecteren voor bepaalde kiesdistricten. De Liberaal-Democraat Nick Clegg uitte zijn verontwaardiging over het volgens hem verderfelijke feit dat er wel een ‘shooting gallery’ maar geen crèche in het parlementsgebouw is. Eerder dit jaar had de feministische minister Harriet Harman in het licht van de bonnetjesaffaire gezegd dat het parlement geen herenclub meer moet zijn, waarbij ze voorbij ging aan het gegeven dat de Gentlemen’s Clubs hun financiële zaken wél op orde hebben en geen penny declareren bij de burger. Het parlement mag dan geen crèche hebben, het heeft wel een reisbureau. Via de Commonwealth Parliamentary Association, in 1907 opgericht om de internationale democratie te bevorderen, kunnen parlementariërs onder het mom van verkennend onderzoek snoepreisjes boeken. Om de gevolgen van klimaatverandering te zien reisden acht politici, zakenklasse natuurlijk, bijvoorbeeld af naar eilanden in de Stille Zuidzee, waaronder Tonga, Fiji en Vanuatu (waar prins Philip een goddelijke status geniet). Hier en daar woonden ze een receptie bij, maar de meeste tijd ging op aan het eten van visgerechten, het bekijken van walvissen en dansen met plaatselijke buikdanseressen. Op Fiji uitte geen van de gekozen werktoeristen kritiek op de mensenrechtensituatie ter plekke en tijd voor het bijwonen van een klimaatconferentie hadden ze uiteindelijk niet. Bercows veranderingen zullen er waarschijnlijk toe leiden dat het geheel verzorgde familie-uitjes worden. PATRICK VAN IJZENDOORN

De gehandicapte Carole Duckworth bankiert tegenwoordig op straat. Met haar rolstoel kan ze  immers het filial van de NatWest-bank in Spalding niet betreden. Normaal gesproken zouden twee medewerkers even een handje helpen om de rolstoel die paar treden op te trekken. Echter, de Arbo-inspectie heeft bepaald dat dit grote risico’s met zich meebrengt voor het personeel en de klanten. Nu wordt ze op straat bediend.

De 70 jaar oude Chris Pether was zich van geen kwaad bewust toen hij bij de Asda-supermarkt in Aberdeen twee losse citroenen op de toonbank neerlegde. Echter, hij kreeg van de cassière te horen dat hij er eentje kon kopen of een zak van tien. Reden? Buiten de winkel gooien hangjongeren wel eens met fruit. Daarom heeft de supermarkt het iedereen verboden om meer dan een sinaasappel, tomaat of citroen te kopen. Uiteindelijk mocht Pether twee citroenen kopen, maar hij moest ze wel apart afrekenen.

De vrouw van Richard Ashton uit Lowestoft, Suffolk, dacht na de verwijdering van haar verstandkies als aandenken het kleinood mee naar huis te nemen. Ze had buiten het gezond- en veiligheidsbewustzijn van de tandarts gerekend. Deze weigerde de vers getrokken verstandkies af te staan aan de patiënte. Te gevaarlijk, ook al heeft de kies 25 jaar in de mond van mevrouw Ashton gezeten.

Britse politieagenten hebben te maken gekregen met een bijzondere versie van de Vier Jaargetijden. Het management is een gezondheid- en veiligheidscampagne gestart waarin wordt gewaarschuwd voor de gevaren van gladde bladeren in de herfst, sneeuwval in de winter, onverwachte regenbuien in de lente en de hete zon in de zomer. De managers zijn bezorgd omdat er jaarlijks 66 bobby’s uitglijden over bladeren.

In haar oneindige wijsheid en drang naar een veilige wereld had de gemeente Bristol een tijdje terug een railing langs de weg bij de Pensford Primary School geplaatst. Echter, de railing was zo ongelukkig geplaatst dat automobilisten er tegen aan reden, met als gevolg dat het ijzeren gevaarte, met scherpe uiteinden, inmiddels halverwege de stoep staat. Ambtenaren hebben al doende besloten de railing weg te halen, dit tot woede van de plaatselijke Labour-afgevaardigde Dan Norris. Hij kan nog wat leren van Boris Johnson die eerder dit jaar in een interview met Mary Wakefield het volgende zei: “I see a new world of shared space, where the endless black railings are melted down to make bicycles.”

De politieagentes Leanna Shepherd en Lucy Jarrett hadden de ideale oplossing gevonden voor hun kinderoppasprobleem: wanneer de één werkte, paste de ander op haar dochter en vice versa. Hun bazen hielden rekening met de werkschema’s en de kinderen vonden het geweldig. Tot op een dag een ambtenaar van Ofsted aan de deur kwam bij Shepherd. De onderwijswaakhond was getipt door een buurtbewoner en constateerde dat er sprake was van een ‘illegal child minding business’. Wanneer de twee niet meteen ophielden, zouden ze worden vervolgd op basis van de Children’s Act 2006, waarin staat dat alleen familieleden zonder probleem kunnen oppassen. Ieder ander moet een opleiding hebben gevolgd.

De bemoeizucht van de overheid staat niet op zich. Een paar maanden geleden zag Rosalind Figg uit Coventry lijdzaam toe hoe haar 86-jarige moeder amper aandacht en zorg kreeg in een verzorgingstehuis. Ze besloot haar woning uit te breiden en haar dementerende moeder tegen de wil van de autoriteiten zelf te verzorgen. Op een dag kwam er busje met sociaal werkers en politieagenten langs die haar moeder meenamen. Ook een dominee uit Zuid-Oost Londen heeft te maken gehad met de harde hand. Tijdens de Schools Book Week met het Monty Python-achtige thema ‘Lezen op ongebruikelijke plekken’ mochten zijn zoontjes een boek lezen op de schoorsteen. Een buurtbewoner belde de politie, die de vader arresteerde.

Deze ijver vormt de donkere kant van de Nanny State, de ambitie van de overheid om voor nationale kinderoppas te spelen. Kleuters moeten een ‘Nappy Curriculum’ volgen, bij stoplichten staan oversteekhandleidingen, burgers die op de openbare weg onkruid willen wieden hebben een ‘Street Operative License’ nodig, bedrijven is aangeraden om een ‘Tea Monitor’ aan te wijzen die het waterverbruik in de gaten houdt (een soort Gareth uit The Office) en Public Health Mentors moeten vrienden of kennissen wijzen op ongezond leefgedrag. Waar alle bewakingscamera’s doen denken aan 1984, daar begint de Britse betuttelstaat, waar André Rouvoet zo van onder de indruk is, te lijken op Das Leben der Andern.

Waar ingrijpen wél geboden is, zoals bij de gruweldood van Baby P., laten agenten, artsen en sociaal werkers het afweten, terwijl de overburen de gordijnen gesloten houden. Het falen van de autoriteiten had te maken met een gebrek aan compassie, gezond verstand en inschattingsvermogen. In plaats van te handelen aan de hand van ouderwetse waarden zijn de hulpverleners in de ban van modieuze theorieën als Solution Focused Therapy en discussiëren ze over het gebruik van titels ‘Mrs’ en ‘Ms’ op naambordjes. De Nursing and Midwifery Council heeft verplegend personeel bevolen om ‘consumenten’ niet meer aan te spreken met het informele ‘Love’, en dat terwijl liefde juist ontbreekt in de Nanny State met er haar ‘outreach workers’, ‘lifestyle coaches’ en ‘community walk officers’.

Patrick van IJzendoorn

Een 74-jarige weduwnaar uit Weaverham, Cheshire, heeft te horen gekregen dat hij maar één bos bloemen mag neerleggen bij het graf van zijn vrouw, Violet. De beheerder van de Gorstage-begraafplaats, John Freeman, acht de boeketten een gevaar voor de tuinmannen. Ze kunnen er immers over struikelen. Freeman heeft de verwijderde bloemen niet weggegooid. De rouwenden kunnen ze komen ophalen op zijn kantoor. Zolang ze ze maar mee naar huis nemen.

Patrick van IJzendoorn

Een zwangere Engelse vrouw heeft met veel moeite een stukje Canadese Cheddar aangeschaft  bij Sainsbury. Een overbezorgde caissière van het supermarktfiliaal nabij Fairfield Park in Clapham, Zuid-Londen, weigerde aanvankelijk de kaas te verkopen aan de zes maanden zwangere Janet Lehain. Volgens de kassadame was deze kaassoort gevaarlijk voor de embryo. Uiteindelijk mocht de woedende Lehain de kaas toch meenemen, op voorwaarde dat ze hem niet op zou eten.

Patrick van IJzendoorn